صفحه اول     سیاسی     اقتصادی     اجتماعی     ورزشی     فرهنگی     تصویری     تماس با ما     تبلیغات     پیوندها     RSS  
سه شنبه، 30 دی 1399 - 04:53   
  تازه ترین اخبار:  
 
 آخرین مطالب
  توقف فعالیت پایگاه تحلیلی - خبری ایران بالکان (ایربا)
  لاوروف:غرب نباید برای بلاروس تصمیم بگیرد
  ‌ترکیه اردوغان و آرزوهای بزرگ
  روایت‌های دختر شهید سلیمانی از پدر
  عکس/اردوغان و همسرش با سگشان لبلبی
  زلزله کرواسی و توییت سفیر ایران در زاگرب
  نمایش ترکی در سواحل روسی
  چشم‌انداز یونان برای احیای گردشگری
  گریگوری راسپوتین؛ قدیس یا شیطان
  تعطیلی نیروگاه هسته‌ای اسلوونی
  زلزله در کرواسی
  وقوع زلزله شدید در کرواسی
  روسیه یک دیپلمات بلغارستان را اخراج کرد
  پهنه ایران فرهنگی
  همکاری های آموزشی دانشگاه گلیشیم با ایران
- اندازه متن: + -  کد خبر: 34310صفحه نخست » یادداشتیکشنبه، 13 مهر 1399 - 23:27
کرملین، تغییرسبک بازی در جنوب قفقاز
احمد رحیمی
  

اززمان فروپاشی اتحاد جماهیر شوری، جمهوری های سابق آن با اعتراضات و انقلاب های متعددی مواجه بوده اند. انقلاب گل رز در گرجستان (2003) ، انقلاب نارنجی در اوکراین (2004)  و انقلاب گل لاله در قرقیزستان (2005). کرملین انقلابات رنگی را تلاش غرب برای بی ثبات کردن این دولت ها که   حتی پس از فرو ریختن شوروی همچنان تحت نفوذ قابل توجه مسکو قرار داشته اند، تلقی می کند. متعاقب اعتراضات سال 2014 در میدان اروپای کیف پایتخت اوکراین، ولادیمیر پوتین رئیس جمهور روسیه، غرب را به خاطر سرنگونی رئیس جمهور مورد حمایت روسیه در آن کشور سرزنش نمود و گفت ایالات متحده در صدد است تا روسیه را تسلیم سازد.

به گزارش پایگاه تحلیلی – خبری ایران بالکان (ایربا) در آوریل 2018 ارمنستان، یک جمهوری دیگر شوروی سابق در قفقاز جنوبی که به شکلی قابل توجه به روسیه وابسته بود، درمسیر انقلاب رنگی قرار گرفت. در یک وضعیت بی سابقه، موجی از اعتراضات به رهبری نیکول پاشینیان یک روزنامه نگار، زندانی سیاسی سابق و عضو مجلس، به کناره گیری نخست وزیر وقت ارمنستان سرژ سرکیسیان منجر گردید. اعتراضات پس از آن شروع شد که حزب حاکم جمهوری خواه در سال 2015 قانون اساسی را برای تغییر ساختار سیاسی ازریاستی به پارلمانی تغییر داد. این تغییر به سرکیسیان اجازه می داد تا پس از پایان دوره ریاست جمهوری خود درآوریل سال 2018، به عنوان نخست وزیرهمچنان قدرت را دستان خود نگهدارد.   نهایتاً بدنبال  روزها اعتراض، دولت ارمنستان تغییر نمود. پاشینیان با الهام از انقلاب مخملی 1989 چکسلواکی، انقلاب مخملی ارمنستان را اعلام نمود. او به عنوان رهبر انقلابی که سرکیسیان را وادار به کناره گیری نمود، در روز اول ماه می 2018 از کسب آراء کافی پارلمان برای تصاحب کرسی نخست وزیری ناکام ماند اما در رأی گیری دوم در هشتم همان ماه به عنوان نخست وزیر ارمنستان انتخاب شد.

 پاشینیان در طول دوران حرفه ای خود را یک سیاستمدار پسا ایدئولوژیک توصیف می کرد. درهمین حال منابع غربی تصویر یک چهره معتدل، پیشرو و لیبرال دمکرات از او ساخته بودند. درمطبوعات غرب او یک انقلابی کاریزماتیک، خطیب سیاسی پر شوریا مبارزمصمم علیه فساد و طبقه ممتاز توصیف می شد. روزنامه نگاران غربی اغلب او را یک قهرمان ملی معرفی می کردند. با این حال برخی از آنها اشاراتی داشتند مبنی براینکه تصویر او بر مبنای پوپولیسیم شکل گرفته است.

  در حالی که غرب سرگرم انتخاب پاشینیان به عنوان سیاستمدار سال بود، مسکو که از قبل او را یک سیاستمدارغرب گرا می دید، درسکوت نظاره گر این شور و اشتیاق بود. پاشینیان درسال 2013 علیه عضویت ارمنستان در اتحادیه اقتصادی یورو آسیا که روسیه آن را رهبری می کند، رأی داده بود، با این استدلال که آن اتحادیه با امنیت ملی و حاکمیت ارمنستان تباین دارد. در2016 او علیه موافقتنامه سیستم یکپارچه دفاع هوایی منطقه ای در قفقاز، رأی داد و اظهار داشت: ارمنستان باید سیستم دفاع هوایی خود را شکل دهد. روسیه نمی تواند یک ضمانت کننده واقعی امنیت ارمنستان تلقی گردد. چنین موافقتنامه ای با روسیه تنها توهمی از ارتقاء سطح امنیت ایجاد خواهد نمود.

  در دسامبر2018 پاشینیان گفت ارمنستان درصدد عضویت درناتو نیست اما همچنان روابط با آن سازمان را حفظ خواهد کرد. مع الوصف وی او تلاش زیادی کرد تا به مسکو اطمینان دهد که انقلاب 2018 از جهت گیری ضد روسی مبرا است. او حتی گفت که خواستار خروج از اتحادیه اقتصادی یورو آسیا نیست زیرا واقعیاتی وجود دارند که لازم است در نظر گرفته شوند.
اما تلاش پاشینیان نتوانست سوء ظن مسکو نسبت به دولت او را بر طرف سازد. با وجودی که پاشینیان اظهار داشت انقلاب ارمنستان دلایلی داخلی داشته و به وضعیت ژئوپلیتیک معطوف نیست، هنگامی که او روبرت کوچاریان رئیس جمهور اسبق و طرفدار روسیه و سرژ سرکیسیان را به خاطر کنار زدن نظام قانون اساسی و اتهام اختلاس به مراجع قضایی معرفی نمود، ناخشنودی کرملین شدت یافت. اما مهمتر از همه، انقلابات رنگی همواره برای کرملین مفهومی از ارتقاء نقش غرب در حوزه نفوذ روسیه منعکس ساخته و متقاعد ساختن روسیه بر خلاف آن، برای پاشینیان تقریباً غیرممکن بوده است.

  درگیری های پراکنده بین دوکشور آذربایجان و ارمنستان درماه جولای، بویژه حمله ارمنستان علیه شهر تووز در 12 جولای سال جاری میلادی، موجب شد تا منازعه یخ زده بین دو کشورمجدداً جان بگیرد. پس ازآن درسپتامبر درگیری بر سر ناگورنو قره باغ آغاز شد و ترکیه از نخستین روز شروع درگیری حمایت خود را از آذربایجان اعلام نمود. بسیاری گمان کردند روسیه ارمنستان را مورد حمایت قرار خواهد داد و بعضاً دخالت مستقیم مسکو را انتظار داشتند. حتی برخی باورداشتند با توجه به منازعات منطقه ای همانند لیبی و سوریه که  مسکو و آنکارا  را در دو جهت متضاد قرارداده اند، روسیه قصد داشت جبهه دیگری باز کند. از این منظر روسیه یک بازیگر نامرئی در ارتقاء تنش بین باکو وایروان بشمار می رفت. اما هیچیک از این مفروضات تحقق نیافت. زیرا نه تنها اراده کرملین معطوف به حمایت از پا شینیان نبود، بلکه مسکو برای روابط رو به پیشرفت خود با باکو هم ارزش قائل بود. برتری نظامی آذربایجان سبب شد تا پاشینیان چندین بار ازپوتین درخواست کمک نماید. هواداران ارمنستان در انتظار پیوستن روسیه به منازعه صبر خود را از دست داده بودند. اما در کرملین حتی یک انگشت برای حمایت از ایروان بالا نرفت.

  در اکتبر پوتین موضع روسیه را در خصوص درگیری مسلحانه بین آذربایجان و ارمنستان  کاملاً روشن  ساخت، وی گفت: " منازعه ای که با تأسف عمیق تا به امروز ادامه یافته است در سرزمین ارمنستان جریان ندارد. روسیه حمایت نظامی از ایروان را از مجرای یک موافقتنامه تضمین نموده است اما این منوط به وضعیتی است که حمله ای علیه ارمنستان صورت بگیرد." اظهارات پوتین که مفهومی از مردود دانستن تبلیغات جهانی ارمنستان منعکس می ساخت حائز اهمیت بود. او در واقع تأیید نمود که ناگورنو قره باغ سرزمینی است که تعلق آن به آذربایجان از منظر بین المللی مورد شناسایی قرارگرفته است.

ارتش آذربایجان ظرف چهل و چهارروز مستمراً ارمنستان را درهم  کوبید، اما هیچگونه کمکی از مسکو دریافت نشد. پس از اعلام باکو مبنی بر آزاد سازی شوشی، شهری که آذربایجان آن را مرکز تاریخی و فرهنگی خود در ناگورنو قره باغ تلقی می کند، درتاریخ  هشتم نوامبر یک توافقنامه آتش بس توسط پاشینیان، الهام علی اف و پوتین امضاء شد. از دست دادن شوشی به مفهوم شکست ارمنستان بود و پاشینیان باید می پذیرفت که بازی را باخته است. پوتین متعاقباً اظهار داشت اگر ایروان جنگ را متوقف می کرد و توافق قبلی آتش بس را نقض نمی کرد ارمنستان همچنان از شانس تداوم کنترل بر شهر مهم شوشی برخورداربود. وی اضافه نمود عدول از آخرین توافق آتش بس با میانجیگری روسیه، به منزله تمایل دولت ارمنستان به خودکشی خواهد بود.

  پاشینیان برای فراگیری درسی که پوتین به وی آموخت بهایی سنگین پرداخت. مردی که دوسال قبل قهرمان ملی ارمنستان لقب گرفته بود ناگهان خود را درمعرض فوران خشم مردم  کشورش یافت و در لبه پرتگاهی تاریک قرار گرفت. پوتین اثبات کرد که ممکن است در زمان وقوع انقلاب مخملی یک نظاره گر خاموش  باشد اما وقایع سال 2018 در ارمنستان را فراموش نکرده است. اکنون رؤیاهای ارمنستان در خصوص ناگورنو قره باغ پایان یافته است و جدا شدن از مدار قدرت برای پاشینیان احتمالا تنها مسئله زمان است. بسیارمحتمل است که نخبگان هوادار روسیه بار دیگردرعرصه سیاست ارمنستان ظاهرشوند و کرملین کنترل  خود را بر کرویدورهای قدرت در ارمنستان احیاء نماید.   

   
  

نظر شما:
نام:
پست الکترونیکی:
نظر
 
  کد امنیتی:
 
 
 پربیینده ترین مطالب
 
 
 
::  صفحه اصلی ::  تماس با ما ::  پیوندها ::  نسخه موبایل ::  RSS ::  نسخه تلکس
کلیه حقوق محفوظ است؛ استفاده از مطالب با ذکر منبع بلامانع است
info@iranbalkan.net
پشتیبانی توسط: خبرافزار