ایران بالکان (ایربا)- گروه گزارش و تحلیل: اگر تا دیروز پ ک ک در مناطق کوهستانی و روستائی کردنشین ترکیه حضور داشت، امروز این حضور نه تنها به شهرهای کردی این کشور بلکه به حضور در شهرهایی چون استانبول گسترش یافته است.

به گزارش پایگاه تحلیلی - خبری ایران بالکان (ایربا) کمک امریکا به ترکیه برای دستگیری اوجالان در سال 1999 نمی توانست بی هدف ویا فقط بخاطر کمک به متحد خود در ناتو باشد. تحولات پس از دستگیری و اعلام ورود پ ک ک از فاز مبارزه نظامی به فاز مبارزه سیاسی اولین اهداف این تحول وعلل کمک امریکا به ترکیه را در ارتباط با دستگیری اوجالان نشان داد.

 یک دهه زمان لازم بود تا از یک سو زیر مجموعه های این تغییر در پ ک ک ایجاد شود واز سوی دیگر تا حدودی بستر سیاسی واجتماعی ترکیه آماده این تحول شوند. در حال حاضر اتحادیه جوامع کردستان که از آن به عنوان شاخه شهری پ ک ک نام برده می شود در کنار سایر گروه های کردی به امر سازمان دهی مبارزات کردها در ترکیه پرداخته و از چنان قدرتی در مناطق کردی این کشور برخودار گردیده است که اقدام به برگزاری دادگاههای محلی می نماید.

 هفته پیش هنگامی که اردوغان در چارچوب فعالیت های انتخاباتی در استان حکاری حضور یافته بود، در اجابت درخواست گروههای کردی حضور وی به حضور در شهر ارواح شباهت یافته بود، زیرا شهر در اعتصاب کامل بسر می برد.

 درواکنش به این قدرت نمایی گروههای کردی، اردوغان اعمال زور علیه مردم کرد را علت این اقدام عنوان نمود، این در حالی است که اظهارات او از نظر بسیاری از محافل ترکیه، اعتراف به ضعف دولت در این مناطق است.

اتحادیه جوامع کردستان در واقع سعی دارد نقش مجالس محلی را ایفا نماید واین نقش فقط برای ترکیه تعریف نشده بلکه همه کشورهای دارای جمعیت کرد را شامل می گردد. به تعبیر دیگر همانگونه که در مرامنامه پ ک ک این گروه برای خود مسئولیت منطقه ی در جهت رهایی کردها راتعریف نموده است، در شاخه سیاسی شهری پ ک ک نیز، این مسئولیت بر عهده اتحادیه جوامع کردستان گذاشته شده است.

 آنچه امروز درکردستان ترکیه در جریان است بیش از فعالیت های انتخاباتی، اقداماتی را به تصویر می کشد که هدف آن فارغ از تثبیت هویت و مطالبات فرهنگی وزبانی کردهای این کشور، جا انداختن جغرافیای کردی و پذیرش اوجالان از سوی ترک ها به عنوان رهبر رهائی بخش کردها در دولتی فدرال می باشد.

 رهبران کرد در ترکیه آشکارا اعلام می دارند دیگر خواهان مدیریت آنکارا نیستند، لذا در پروسه تغییر، طرح تشکیل دولت فدرال ومشارکت کردها در سیستم سیاسی پذیرفته می گردد و یا آنان راه خود را از آنکارا جدا خواهند کرد.

 برخی بر این باورند که آنکارا این وضعیت را تا برگزاری انتخابات تحمل کرده وآن گاه، با آن برخورد خواهد نمود. بنظر می رسد همانگونه که در گذشته برخورد خشن با خواسته های کردها در ترکیه نتیجه مثبتی دربرنداشته، در آینده نیز برخورد خشن با اکراد فایده ای نخواهد داشت. بکار گیری شیوه های نظامی وامنیتی در مواجه با مشکل اکراد در ترکیه با مد نظر قرار دادن تحولات رخ داده در خاورمیانه، برای کشوری که ادعای الگو بودن در دمکراسی و ارایه راه حل های دمکراتیک را دارد، انتخابی بسیار دشوار و پرهزینه خواهد بود. رسیدن به نقطه تعادل در پیگیری مطالبات و پاسخ منطقی به آن توسط ترک ها، می تواند عامل حل نسبی معضل کردی در ترکیه باشد.

پس از انتخابات پارلمانی در ترکیه اگر تحولاتی چون تغییر در قانون اساسی این کشور، مطابق ویا نزدیک به خواسته های اکراد نباشد، وضعیت در ترکیه می تواند تابلوی وخیم تری را در نسبت با بسیاری از کشورهای منطقه ترسیم نماید. نکته بااهمیت  آن است که در رسیدن ترکیه به این مرحله از تحول، نظام جهانی نقش ویژه ای داشته  است و ترکیه اگر وارد این روند شود بازخوردهای آن تمام کشورهای دارای جمعیت کرد را تحت تاثیر قرار خواهد داد.