صفحه اول     سیاسی     اقتصادی     اجتماعی     ورزشی     فرهنگی     تصویری     تماس با ما     تبلیغات     پیوندها     RSS  
شنبه، 25 مرداد 1399 - 08:01   
  تازه ترین اخبار:  
 
 آخرین مطالب
  آزادی صدها نفر از زندان‌های بلاروس
  ترکیه روابط خود را با امارات تعلیق می‌کند
  آذربایجان و شاهنامه
  نسخۀ آنلاین لغت نامۀ دهخدا رونمایی شد
  ترکیه به فرانسه هشدار داد
  دیدار سفیر ایران در بوسنی با باقر عزت بگوویچ
  تجمع زنان بلاروسی با دسته‌های گل علیه خشونت
  افزایش تنش‌ها با ترکیه؛ مانور فرانسه و یونان
  اسکوچیچ سرمربی تیم ملی می‌ماند
  مناسبات ایران و بلغارستان
  ادبیات ایران دریایی گرم و فریبنده است
  انتشار ترکی استانبولی «قصه ما مثل شد»
  واکنش برانکو به اظهارات سخنگوی سپاهان
  مختارنامه برای مردم بوسنی زیرنویس شد
  ضرورت گسترش زبان و ادبیات فارسی در بوسنی
- اندازه متن: + -  کد خبر: 32666صفحه نخست » گفتگویکشنبه، 11 اسفند 1398 - 14:30
مشکل کوزوو و صربستان
اگون حمزه
  

به گمانم ادامه مذاکره با صربستان یکی از اولویت‌های اصلی خواهد بود که بر دولت جدید اعمال می‌شود، اما این بدان معنا نیست که این نقشی مهم در برنامه‌های حکمرانی دولت داشته باشد. اولویت اصلی برای دولت این خواهد بود: گفت‌وگو با صرب‌ها و دیگر اقلیت‌ها درباره مسائل اقتصادی و اجتماعی «از پایین».

به گزارش پایگاه تحلیلی – خبری ایران بالکان (ایربا) به نقل از ایلنا، «اگون حمزه» از چهره‌های نوین و در عین حال مهم و تاثیرگذار در اندیشه چپ در سال‌های اخیر است. او کتاب‌هایی چون «آلتوسر و پازولینی: فلسفه، مارکسیسم و فیلم» گرفته تا «خوانش مارکس» (به همراه فرانک رودا و اسلاوی ژیژک)، و «از اسطوره تا نشانگان: مورد کوزوو» (به همراه ژیژک) را به رشته تحریر درآورده است. وی همچنین ویراستاری مجموعه‌هایی چون «تکرار ژیژک» را نیز برعهده داشته است. این نویسنده و تحلیل‌گر صاحب‌نام همچنین به همراه فرانک رودا ویراستار ژورنال بین‌المللی «کرایسیس اند کریتیک» است.  

اگون حمزه با اشاره به رای اعتماد پارلمان کوزوو به «آلبین کورتی» به‌عنوان نخست‌وزیر این کشور، در رابطه با سازوکار دولت ائتلافی کورتی و برنامه‌های پیش روی او گفت: به گمان من دولت جدید که رهبری آن را حزب «تعیین سرنوشت» در دست دارد، پیش‌شرطی ضروری برای آغاز تازه یا به‌قولی فصلی جدید و امکانی نوین برای کوزوو است. این حرفم دلایلی دارد. نخست آن‌که این از آغاز سفری طولانی و دشوار برای حزب «تعیین سرنوشت» بود و همین سبب می‌شد که اکنون در آستانه شروعی جدید برای این حزب قرار داشته باشیم.

حمزه ادامه داد: این حزب در سال ۲۰۰۵ به دست شماری از افراد تشکیل شد که با دولت مورد تایید فرستاده سازمان ملل در امور کوزوو مخالف بودند. این حزب همچنین پاسخی بود به مذاکرات درباره «وضعیت نهایی سیاسی» کشور که در نهایت مشخص شد که نه سیاسی است و نه مربوط به وضعیت نهایی. از زمان استقلال در سال ۲۰۰۸، مذاکرات با صربستان ادامه پیدا کرده و ما اکنون در خطر تفکیک قومیتی در کشور قرار داریم. باید به یاد داشت که پروژه «ترسیم دوباره مرزها» گرچه منتفی شده اما همچنان به طور کامل از میان نرفته است. «تعیین سرنوشت» از سال ۲۰۰۵ به این سو به‌عنوان اپوزوسیونی سفت‌وسخت شناخته می‌شود که تظاهرات و اعتراض‌ها را سازماندهی می‌کردند و گاز اشک‌آور به داخل پارلمان می‌انداختند؛ جنبشی که سه نفر از اعضایش طی تظاهرات و در زندان کشته و ده‌ها نفر دیگر نیز زخمی شدند.

وی در ادامه افزود: به نظرم خیلی زود است که بخواهیم درباره مسیر پیش روی این دولت حرف بزنیم یا حتی پیش‌بینی کنیم. اما به گمانم احتمال ایجاد وضعیت سیاسی و اقتصادی نوین بسیار جدی است.

نویسنده کتاب «قرائت مارکس» در رابطه با مذاکرات مرزی کوزوو با صربستان و به رسمیت شناخته نشدن این کشور از سوی شماری از ملل گفت: به گمانم ادامه مذاکره با صربستان یکی از اولویت‌های اصلی خواهد بود که بر دولت جدید اعمال می‌شود، اما این بدان معنا نیست که این نقشی مهم در برنامه‌های حکمرانی دولت داشته باشد. اولویت اصلی برای دولت این خواهد بود: گفت‌وگو با صرب‌ها و دیگر اقلیت‌ها درباره مسائل اقتصادی و اجتماعی «از پایین». مذاکره با دولت صربستان قدم بعدی خواهد بود. درباره ماهیت مذاکره با صربستان پرسشی ساده اما بنیادین را باید پیش کشید: زمانی که کوزوو در ۱۷ فوریه ۲۰۰۸ اعلام استقلال کرده و از آن زمان همچو کشوری حقیقی پیش رفته و بیش از ۱۰۰ عضو سازمان ملل نیز آن را به رسمیت شناخته‌اند، چه چیزی برای مذاکره با صربستان باقی می‌ماند؟‌ نمی‌توان درباره شکل درونی سازماندهی یک کشور با کسی مذاکره کرد چون این آشکارا به معنای نقض حاکمیت آن کشور است. به گمان من، دولت کوزوو تنها باید در رابطه با غرامت‌های جنگی،‌ وضعیت افراد ناپدیدشده در خلال جنگ، محصولات فرهنگی، جبران تجاوزهای صورت‌گرفته در دوران درگیری، آپارتاید در دهه ۹۰ و غیره وارد مذاکره با صربستان شود.

وی ادامه داد: در اینجا نکته دیگری را هم درباره وضعیت انسان‌شناسی کوزوو باید مطرح کرد. نظریه‌های بسیاری درباره ریشه مسئله آلبانی-صربستان وجود دارد. شماری مشکل را تفاوت‌های فرهنگی یا اختلاف‌های مذهبی میان مسیحیت و اسلام می‌دانند و شماری نیز بر تئوری تاریخی این درگیری تاکید دارد. بر این اساس، برای درک بهتر آنچه بین آلبانی و صربستان روی می‌دهد، باید به صدها سال تاریخ درگیری، پیچیدگی و روابط خاص میان دو ملت بازگشت. به عبارت دیگر، برداشت غالب در زمینه این مشکل، رویکردی هانتیگنتونی است: یعنی این‌که دو ملت درگیر نبرد تمدن‌ها هستند.

حمزه در ادامه عنوان کرد:‌ اگر بخواهم به چیزهایی که در پرسش قبلی از آنها حرف زدم بازگردم، برای اثبات غایی این نوع رویکردها از دست دادن میان آلبانیایی‌ها و صرب‌هایی سخن به میان می‌آید که سر یک میز با یکدیگر نشسته‌اند و آن را بزرگ‌ترین دستاورد برای حل مشکل می‌دانند. به نظر من، این یکی از سیاست‌زدایی‌شده‌ترین مواضعی است که فرد می‌تواند اختیار کند.  به گمان من، راه درک حقیقی وضعیت یا «جوهر» مسئله کوزوو در وضعیت فعلی نهفته است. برای درک حال حاضر نیازی نیست که سراغ شرح وقایع گذشته برویم. مشکل میان این دو کشور سیاسی است و تنها از طریق سیاست می‌توان آن را حل و فصل کرد.

اگون حمزه در رابطه با برنامه‌های اقتصادی پیش روی دولت جدید، با توجه به میانگین ۱۷ و یک دهم درصدی بدهی عمومی و تورم دو و هشت صدم درصدی این کشور، گفت: به نظر من، دشواری‌های دولت جدید در میزان موفقیت آن‌ها در اجرای برنامه‌های حکمرانی نهفته نیست. به‌نظر می‌رسد که شرایط موفقیت احتمالی در سطح ساختاری نهفته باشد. هنوز مشخص نیست که در دولت-ملتی ناهمسان چون کوزوو چگونه می‌توان سیاست حزبی را پیش گرفت. از سوی دیگر، این را نیز باید در نظر گرفت که برنامه حکمرانی دولت هیچ نکته «انقلابی‌»ای در خود ندارد. با این حال،  این برنامه نقاط به‌قولی عصبی خاص خود را دارد و یک تغییر کوچک می‌تواند به نتایجی بسیار مهم بینجامد. نکته مهم در برنامه دولت این است که براساس دارویی که از آن به‌عنوان «درمان نشانگانی» یاد می‌کنند پیش نمی‌رود، یعنی دارودرمانی که تنها بر نشانگان اثر می‌گذارد و اثرشناسی را در بر نمی‌گیرد. این امر نیازمند کار سخت، طولانی و صبورانه است.

وی افزود: اعضای حزب «تعیین سرنوشت» از صرب‌ها گرفته تا رومانیایی‌ها، بوسنیایی‌ها و غیره را در بر می‌گیرد. این حزب هدفش از میان بردن اختلاف‌‌ها میان این نژادها براساس برنامه‌های اجتماعی‌اقتصادی است، از اشتغال‌زایی گرفته تا برنامه‌های مشترک کشاورزی و غیره. این هدف از طریق گفت‌وگو «از پایین» ممکن می‌شود، یعنی با مذاکره با صرب‌های محلی.

نویسنده کتاب «قرائت مارکس» در ادامه گفت: پیشتر گفتم که آنچه شاهدش هستیم آغازی تازه برای حزب «تعیین سرنوشت» است، اما این نخستین‌بار در تاریخ این حزب نیست که چنین می‌شود. این حزب در ابتدا به‌عنوان جنبشی غیرسازمانی کار خود را آغاز کرد که در بیرون از پارلمان و ساختمان دولت محلی دست به اعتراض می‌زد. نخستین تغییر موضع در سازوکار این حزب در سال ۲۰۱۰ روی داد، زمانی که خود را برای انتخابات پارلمانی نامزد کردند.

وی در ادامه گفت: با وجود این‌ها، می‌خواهم تاکید کنم که پیروزی حزب «تعیین سرنوشت» نه به‌خاطر موضعش به‌عنوان یک حزب مخالف، بلکه به‌خاطر برنامه سیاسی‌اجتماعی‌اش بود، برنامه‌ای که در مخمصه فعلی، برنامه‌ای کاملا «واقع‌گرایانه» است.

حمزه در ادامه با اشاره تنش‌ها میان کوزوو و صربستان پس از استقلال گفت: مشکل میان این دو کشور نبود مذاکره و گفت‌وگو نیست. در حقیقت، دو طرف بیشتر زمان خود را خرج مذاکرات و تبادل نظرهای رسمی کرده‌اند. این روند پیش از جنگ ۱۹۹۸-۱۹۹۹ آغاز شد. در آن زمان « ابراهیم روجوفا»، نخستین رئیس‌جمهوری جمهوری کوزوو و «اسلوبودان میلوشویچ»، رئیس‌جمهوری پیشین یوگوسلاوی توافقی را برای بازگرداندن زبان آلبانیایی به مدارس در کوزوو امضا کردند. هنگامی که این توافق اجرایی نشد، در تاریخ اول اکتبر ۱۹۹۷، دانشجویان آلبانیایی به خیابان‌های پریشتینا ریختند و این بدل به نقطه‌ای مهم در جدایی روند و رویکرد روجوفا از میلوشویچ بود.

وی افزود: پس از شروع جنگ در فوریه ۱۹۹۸، مذاکرات به مدت سه ماه ادامه پیدا کرد و با کنفرانس رامبولیه در فوریه ۱۹۹۹ به پایان رسید. گفت‌وگوها در اوایل سال ۲۰۰۰ ادامه یافت و نمایندگی کوزوو و آلبانی را مقام‌های سازمان ملل برعهده داشتند. بعدا در سال ۲۰۰۵،‌ مذاکرات شکلی رسمی‌تر به خود گرفت. این مذاکرات در سال ۲۰۰۸ پایان یافت و استقلال کوزوو اعلام شد. به‌رغم آن‌که آلبانی از این سند استقلال سود می‌برد، همچنان بر مالکیت اراضی کوزوو اصرار داشت. باید به یاد آورد که در خلال سال‌های ۲۰۰۸ الی ۲۰۱۰، دو کشور درگیر فرآیندی قضایی در دیوان بین‌المللی کیفری شدند و در ۲۲ جولای ۲۰۱۰ دادگاه حکم داد که استقلال کوزوو هیچ یک از قوانین بین‌المللی را زیر پا نگذاشته است.

بنیانگذار ژورنال بین‌المللی «کرایسیس اند کریتیک» ادامه داد: مذاکرات جدیدی با وساطت اتحادیه اروپا در سال ۲۰۱۱ آغاز شد. از آن زمان، چند توافق‌نامه امضا شده است که تنها تعداد انگشت‌شماری از آن‌ها اجرایی شده. در پی اعلان استقلال کوزوو در ۱۷ فوریه ۲۰۰۸، اتحادیه اروپا از این کشور خواست تا بار دیگر با صربستان مذاکره کند. فرمت این مذاکرات «فنی»‌اعلام شد و هدف «بهبود وضعیت زندگی برای هر دو طرف» بود. هدف از این مذاکرات به رسمیت شناختن مدارک مسافرتی دو طرف، ارتباطات و غیره بود. اما پس از یک سال، این مذاکرات نیز شکل‌وشمایلی سیاسی به خود گرفت و مقام‌های عالی‌رتبه حکومتی در آن درگیر شدند و روندی بی‌پایان به خود گرفت.

اگون حمزه در ادامه گفت: بنابراین به نظر من مشکل این است که کوزوو و صربستان بیش از آنچه باید با یکدیگر مذاکره کرده‌اند. کنار گذاشتن این منطق مذاکرات دائم اقدامی عمیقا سیاسی خواهد بود، خاصه اگر وضعیت اقتصادی کوزوو و صربستان را نیز در نظر بگیریم.

مشکل اصلی پیش روی کوزوو این است که شکل امروزی سیاست پارلمانی نوعی دولت‌-ملت را پیش فرض می‌گیرد. مشکل اما اینجاست که کوزوو با چنین تصویری فاصله بسیار دارد. آنچه در زمینه دولت فعلی می‌تواند سخت باشد این است که چنان طبق قوانین بازی پیش برود که گویی قوانین و قواعدی در پس‌زمینه وجود دارد.

گفت‌وگو: کامران برادران

   
  

نظر شما:
نام:
پست الکترونیکی:
نظر
 
  کد امنیتی:
 
 
 پربیینده ترین مطالب
  افزایش تنش‌ها با ترکیه؛ مانور فرانسه و یونان
  اسکوچیچ سرمربی تیم ملی می‌ماند
  تجمع زنان بلاروسی با دسته‌های گل علیه خشونت
  ترکیه به فرانسه هشدار داد
  دیدار سفیر ایران در بوسنی با باقر عزت بگوویچ
  آذربایجان و شاهنامه
  آزادی صدها نفر از زندان‌های بلاروس
  نسخۀ آنلاین لغت نامۀ دهخدا رونمایی شد
  ترکیه روابط خود را با امارات تعلیق می‌کند
 
 
 
::  صفحه اصلی ::  تماس با ما ::  پیوندها ::  نسخه موبایل ::  RSS ::  نسخه تلکس
کلیه حقوق محفوظ است؛ استفاده از مطالب با ذکر منبع بلامانع است
info@iranbalkan.net
پشتیبانی توسط: خبرافزار