صفحه اول     سیاسی     اقتصادی     اجتماعی     ورزشی     فرهنگی     تصویری     تماس با ما     تبلیغات     پیوندها     RSS  
پنجشنبه، 3 بهمن 1398 - 14:15   
  تازه ترین اخبار:  
 
 آخرین مطالب
  بلاروس، نروژ را جایگزین روسیه کرد
  استقرار پهپادهای ام کیو ریپر آمریکا در رومانی
  ایران چه کالاهایی از روسیه می‌خرد؟
  برای اولین بار یک زن رئیس جمهور یونان شد
  نصب دوربین حرارتی در فرودگاه بلگراد
  بلغارستانی‌ها میزبان پاستاریونی ایرانی شدند
  دایره المعارف تبادلات فرهنگی ایران و مجارستان
  چرا ایرانی‌ها در ترکیه خانه می‌خرند؟
  پرویز اسماعیلی سفیر جدید ایران در کرواسی
  آغاز تنش های تازه میان مصر و ترکیه
  ترکیب دولت جدید روسیه اعلام شد
  دیدار ستاری با معاون رئیس جمهور ترکیه
  نوه خروشچُف در کلوپ الکسییویچ مینسک+عکس
  حریقِ مرگبار خانه‌ای در روسیه
  ترکیه 120 موشک اس400 دریافت کرده است
- اندازه متن: + -  کد خبر: 32248صفحه نخست » یادداشتدوشنبه، 9 دی 1398 - 23:29
سنگرهای پوچ در آلبانی
مهدی تدینی
  

دیکتاتوری هم بود که جنون «سنگرسازی» داشت. دستگاه تبلیغاتی‌اش گوش مردم را پر کرده بود از این‌که «بالاترین وظیفه دفاع از کشور است» و راهبرد دفاعی حکومتش هم بر این استوار بود که سرتاسر کشور سنگر بسازد تا اگر روزی دشمنی به کشور حمله کرد تک‌تک مردم مسلح شوند و تا آخرین قطرۀ خون دفاع کنند. برنامۀ او این بود که به ازای هر چهار نفر یک سنگر بتونی بسازد. کشورش سه میلیون جمعیت داشت، در نتیجه قرار شد 750 هزار سنگر بسازد. در هر خیابان، هر کوچه و پس‌کوچه، انتهای هر بن‌بست، سر هر چهارراه، پای هر کوه، گوشه‌گوشۀ ساحل، کنار هر رودخانه، دورتادور شهرها، در امتداد مرزها، بر هر تنگه و هر گذرگاهی...

به گزارش پایگاه تحلیلی – خبری ایران بالکان (ایربا) به نقل از تاریخ اندیشی، اما ماجرای این کشور و این دیکتاتور افسانه و قصه نیست، زندگی واقعی مردم کشوری کوچک در جنوب‌شرق اروپا بود: جمهوری خلق آلبانی، کشور  فقیر اروپایی، و «انور خوجه» پیشوایی که 41 سال (1944ـ1985) بر این کشور حاکم بود. آمار دقیقی وجود ندارد که چند سنگر بتونی در آلبانی ساخته شد، ارقامی بین 300 تا 700 هزار ذکر شده، اما عدد واقعی احتمالاً بسیار پایین‌تر است، حدود 200 هزار سنگر.

ایدۀ انور خوجه این بود که اگر کشور مورد حمله قرار گرفت کل کشور به صحنۀ نبرد چریکی تبدیل شود. زیرا جنگ چریکی ظاهراً به ابزارهای زیادی نیاز ندارد، کافی بود هر کس یک قبضه تفنگ داشته باشد و سنگری برای پناه گرفتن. حالا فقط باید در سنگرش می‌خزید و از سوراخ سنگر دشمن متجاوز را نشانه می‌گرفت. گستردگی سنگرها باید به گونه‌ای می‌بود که وقتی جنگ شد، لازم نباشد جابجایی و تدارکات خاصی صورت بگیرد، فقط هر کس سر کوچه و زیر پنجرۀ خانه‌اش باید می‌رفت داخل سنگر. سنگرها باید در فاصلۀ دید همدیگر ساخته می‌شد، به ازای چند سنگر کوچک یک سنگر مرکزی بزرگ‌تر ساخته می‌شد و به این ترتیب شبکه‌ای از سنگرها پایۀ استراتژی دفاعی کشور را می‌ساخت.

به این ترتیب از 1972 تا 1984 سنگرهای بتونی درست مانند و به شکل قارچ در گوشه‌گوشۀ آلبانی از خاک رویید. ساخت اولین نمونۀ سنگر دو سال طول کشید. می‌گویند خوجه از مهندسی که سنگر را ساخته بود پرسید آیا سنگر در برابر شلیک تانک مقاوم هست؟ مهندس با تردید پاسخ مثبت داد. انور خوجه مهندس را به سنگر فرستاد و واقعاً با تانک به سنگر شلیک کرد. وقتی سنگر و مهندس از این آزمون سالم بیرون آمدند این مدل سنگر مبنای ساخت سنگرها قرار گرفت. اما این دیکتاتور سنگردوست که بود و دلیل این سنگرسازی‌ها چه بود.

انور خوجه در شهر گیروکاستر در جنوب آلبانی که آن زمان متعلق به امپراتوری عثمانی بود در خانواده‌ای مسلمان به دنیا آمد. وضع مالی خانواده خوب بود و انور را به فرانسه فرستادند. در فرانسه با اندیشه‌های کمونیستی آشنا شد. وقتی به کشور بازگشت، در پادشاهی آلبانی، اول معلم فرانسه شد و وقتی به دلیل فعالیت کمونیستی از کار اخراج شد، سیگارفروشی زد (در 1939). قطعاً آن زمان در خواب هم نمی‌دید پنج سال بعد به رهبر آلبانی تبدیل خواهد شد. پلکان پیشرفت او حزب کمونیست آلبانی بود که خودش سازماندهی آن را انجام داد. در جنگ جهانی دوم در نبردهای چریکی در برابر اشغالگران نقش بزرگی ایفا کرد. حالا یک تغییر کوچک در نام‌ کافی بود تا او رئیس دولت آلبانی شود: «کمیتۀ ضدفاشیستیِ آزادی ملی» که انور خوجه در آن نقش محوری داشت به «دولت دموکراتیک آلبانی» تغییر نام یافت و خوجه نخست‌وزیر شد.

خوجه تا اینجا نقش مدافع میهن را بازی می‌کرد، اما با خروج اشغالگران دیکتاتوری او برپا شد. تا پایان عمر به مدت چهار دهه هر گاه لازم بود به سبک استالین پاکسازی‌های سیاسی می‌کرد و عده‌ای حبس و اعدام می‌شدند. حتی بالاترین قدرت‌ها در امان نبودند. مِحمد شِهو که 27 سال نخست‌وزیر آلبانی بود، در تختخواب کشته شد و اعلام کردند خودکشی کرده است و بعد از همکاری او با سرویس‌های جاسوسی خارجی افسانه‌ها سرودند...

روابط آلبانی هم با بلوک شرق (تجدیدنظرطلبان) تیره بود و هم با بلوک غرب (امپریالیست‌ها)! فقط مدتی در زمان رهبری مائو رابطۀ نزدیکی میان آلبانی و چین برقرار بود. پس از مرگ مائو، رابطۀ خوجه با چین هم خراب شد. آلبانی از همۀ دنیا منزوی شد، از همسایۀ دور و نزدیک و در چنین شرایطی خوجه به این نتیجه رسید باید کل کشور را به سنگری بزرگ تبدیل کند، سنگری با سه میلیون سرباز...

این سنگرها هیچ‌گاه به کار نیامد، پوچ بود و پوچ ماند. امروز برخی متروک افتاده و تعداد اندکی ــ اگر امکان‌پذیر بوده ــ تغییر کاربری یافته است.

   
  

نظر شما:
نام:
پست الکترونیکی:
نظر
 
  کد امنیتی:
 
 
 پربیینده ترین مطالب
  پرویز اسماعیلی سفیر جدید ایران در کرواسی
  چرا ایرانی‌ها در ترکیه خانه می‌خرند؟
  نوه خروشچُف در کلوپ الکسییویچ مینسک+عکس
  آغاز تنش های تازه میان مصر و ترکیه
  دیدار ستاری با معاون رئیس جمهور ترکیه
  ترکیب دولت جدید روسیه اعلام شد
  دایره المعارف تبادلات فرهنگی ایران و مجارستان
  برای اولین بار یک زن رئیس جمهور یونان شد
  بلغارستانی‌ها میزبان پاستاریونی ایرانی شدند
  نصب دوربین حرارتی در فرودگاه بلگراد
  ایران چه کالاهایی از روسیه می‌خرد؟
  استقرار پهپادهای ام کیو ریپر آمریکا در رومانی
  بلاروس، نروژ را جایگزین روسیه کرد
 
 
 
::  صفحه اصلی ::  تماس با ما ::  پیوندها ::  نسخه موبایل ::  RSS ::  نسخه تلکس
کلیه حقوق محفوظ است؛ استفاده از مطالب با ذکر منبع بلامانع است
info@iranbalkan.net
پشتیبانی توسط: خبرافزار