صفحه اول     سیاسی     اقتصادی     اجتماعی     ورزشی     فرهنگی     تصویری     تماس با ما     تبلیغات     پیوندها     RSS  
پنجشنبه، 30 خرداد 1398 - 04:18   
  تازه ترین اخبار:  
 
 آخرین مطالب
  آچمز شدن آمریکا توسط اردوغان
  انتشار کتاب اهل بیت پیامبرخدا در بوسنی
  یوزف منگله جانی آشوویتس یا پژوهشگر علم
  عکس/ برگزاری آزمون فارسی در دانشگاه بلگراد
  امضای 12 سند همکاری میان ایران و روسیه
  کالین:اسلام‌هراسی، مشکل غرب را حل نمی‌کند
  دومای روسیه پیمان موشکی با آمریکا را لغو کرد
  با تغییر تاکتیک لهستان را شکست دادیم
  طغیان برانکو ایوانکوویچ
  واکنش وزارت ورزش به شکایت لهستانی‌ها
  مناظره انتخاباتی در ترکیه پس از 17 سال
  عکس/ مسابقه رانندگی آفرود در مجارستان‎
  شکایت فدراسیون والیبال لهستان از ایران
  همکاری دانشگاه علوم پزشکی ایران و لیتوانی
  دیپلم افتخار بلاروس ها برای نوجوان زاهدانی
- اندازه متن: + -  کد خبر: 30157صفحه نخست » جدیدترین اخبارچهارشنبه، 12 دی 1397 - 11:54
ارتباط صلح درون با صلح بیرون در نظر مولانا
  

به باور مولانا «صلح درون» یگانه مقدمه گریزناپذیر صلح بیرون است. اگر افراد از صلح درونی برخوردار نباشند، تمام تلاش‌ها برای برقراری صلح بیرونی همه عقیم خواهد بود و در نهایت صلحی شکننده به بار خواهند آمد که هیچ ضمانت اجرایی ندارد؛ به این معنا، «صلح درون» پیش‌نیاز صلح بیرون است. معمولاً در ادبیات عرفای مسلمان از صلح درون با عنوان «صدق» یاد می‌شود و در آثار آنان صدق بسامد بالایی دارد. عرفای مسلمان، صدق را وضعیتی می‌دانند که در آن «بود ما عین نمود ما و نمود ما عین بود ما باشد.»

به گزارش پایگاه تحلیلی – خبری ایران بالکان (ایربا) به نقل از ایران، وقتی از «نمود» سخن گفته می‌شود مقصود آن گفتار و کرداری است که دیگری از ما می‌بیند.

 بنابراین وقتی می‌گوییم صدق وضعیتی است که طی آن نمود ما باید عین بود ما باشد، یعنی گفتار و کردار ما باید عین آنچه در درون ما می‌گذرد، باشد. درون ما شامل باورها، احساسات، اهداف، آرمان‌ها و خواسته‌های ما است.

عبارت «بود ما باید عین نمود ما باشد و نمود ما عین بود ما باشد» دربردارنده این پیش فرض است که «بود» و «نمود» ما دو چیز مجزا است و این دو امر مجزا باید با هم هماهنگ باشند؛ یعنی امر درونی که شامل باورها، احساسات و خواسته‌ها است باید با امر بیرونی که شامل گفتار و کردار است، هماهنگ باشد. بنابراین، در صدقی که عارفان از آن سخن می‌گویند هر 5 ساحت درون و برون با هم هماهنگ است و تنها در حالت صدق است که با خود در صلح هستیم.

فیلسوفان اگزیستانس از صدق به «وفاداری وجودی» هم یاد می‌کنند و بر این باورند که صلح با خود به معنای وفاداری به خود است. به این معنا که اگر معتقدیم الف، ب است گفتار و کردار ما نیز باید مؤید این اعتقاد باشد و تنها در این صورت است که به خود وفادار هستیم.

مولانا برای این گزاره که «اگر در درون با خود در آشتی باشیم با دیگران نیز در آشتی خواهیم بود» سه تبیین ارائه می‌کند؛

 نخست اینکه، بیشتر ناسازگاری‌های افراد با دیگران ناشی از احساس ضعف آنان است؛ چراکه به‌دنبال این احساس است که افراد خود را آسیب‌پذیر قلمداد کرده و فکر می‌کنند دیگران می‌خواهند از رهگذر ضعف‌شان به آنان آسیب بزنند و از این‌رو با همه سر جنگ دارند. این در حالی است که وقتی فردی قوی باشد معتقد است که دیگران یا نمی‌توانند یا نمی‌خواهند با او دشمنی کنند.

آدمی که با خود در آشتی نیست تمام نیروی خود را صرف جنگیدن با خویشتن می‌کند. در نتیجه در دنیای بیرون، دچار ضعف می‌شود؛ چون همه توانش را در جنگ با خود صرف کرده است. اما آدمی که یکپارچه است و نیروی خود را صرف جنگ داخلی با خود نمی‌کند و جنگی بین ساحت‌های ۵ گانه او وجود ندارد از وجودی قوی برخوردار است و به این اعتبار، به دیگران هم به مثابه دشمن نمی‌نگرد. از همین رو است که مولانا معتقد است صدق، یکپارچگی وجودی یا همان صلح درونی، قدرت می‌آورد و این قدرت باعث می‌شود تا ما با جهان بیرون نیز از در صلح وارد شویم.

 هر کس که با خود صادق و در صلح است، می‌داند که دارایی‌هایش متعلق به او نیست و خداوند، این دارایی‌ها را به او بخشیده است. بنابراین در بخشش دارایی‌هایش هم سختگیری نمی‌کند. این دارایی دربردانده مواهبی پنجگانه اعم از مواهب جسمی، ذهنی، روانی، اقلیمی-جغرافیایی و محیط فرهنگی و اجتماعی است. استدلال مولانا برای اثبات اینکه این مواهب از آن ما نیست، این است که با هیچ کوششی نمی‌توان این مواهب را افزایش یا کاهش داد؛ به تعبیری ما نمی‌توانیم بهره هوشی، یادگیری و یادآوری‌مان که متعلق به مواهب ذهنی ما است، افزایش یا کاهش دهیم.

بنابراین، به باور مولانا، با پذیرش این اصل اساسی که «دارایی‌های ما از آن ما نیست و خداوند آن را به ما عطا کرده است» خودشیفتگی معنایی ندارد و وقتی خودشیفتگی از بین برود ما با دیگران جنگی نخواهیم داشت. مولانا عوارض یا به تعبیری پیامدهای خودشیفتگی را 7 آسیب می‌داند که شامل 1. منفعت شخصی (که مولانا از آن با عنوان غرض یاد می‌کند) 2.پیش‌داوری، 3. تعصب 4. جزم و جمود 5. ناسازگاری و بی‌مدارایی 6. آرزو اندیشی و 7. خرافه است.

اما مولانا در تبیین سوم خود به این پرسش می‌پردازد که چرا وقتی در درون با خود در صلح هستیم با دیگران نیز در صلح خواهیم بود؟ به باور او، انسان‌ها به صدق اطرافیان خود بو می‌برند و زمانی که در یکدیگر صدق ببینند با هم وارد نزاع نمی‌شوند.

به تعبیر مولانا، همانگونه که دروغ بوی زننده‌ای دارد، راستی هم بوی خوشایندی دارد. این واقعیت روانشناختی درست است که هر کس هر قدر ناپاک و خبیث باشد، بیشتر با همکیشان خود میل به ستیز دارد.

مصطفی ملکیان

   
  

نظر شما:
نام:
پست الکترونیکی:
نظر
 
  کد امنیتی:
 
 
 پربیینده ترین مطالب
  سفر مدیرعامل پرسپولیس به کرواسی
  شکایت فدراسیون والیبال لهستان از ایران
  طغیان برانکو ایوانکوویچ
  تردید اتحادیه اروپا درباره الحاق آلبانی و مقدونیه
  آمریکا به دنبال تحریم شرکت‌های دفاعی ترکیه
  مناظره انتخاباتی در ترکیه پس از 17 سال
  دیدار هیأت‌های حل اختلاف ترکیه و یونان
  اقبال جهان اسلام به آثار شریعتی
  موگرینی: هدف ما حفظ برجام است
  واکنش وزارت ورزش به شکایت لهستانی‌ها
  دیپلم افتخار بلاروس ها برای نوجوان زاهدانی
  عکس/ مسابقه رانندگی آفرود در مجارستان‎
  همکاری دانشگاه علوم پزشکی ایران و لیتوانی
  شمخانی وارد روسیه شد
  دیدار مدیرعامل ایرنا با رئیس جمهوری بلغارستان
 
 
 
::  صفحه اصلی ::  تماس با ما ::  پیوندها ::  نسخه موبایل ::  RSS ::  نسخه تلکس
کلیه حقوق محفوظ است؛ استفاده از مطالب با ذکر منبع بلامانع است
info@iranbalkan.net
پشتیبانی توسط: خبرافزار