صفحه اول     سیاسی     اقتصادی     اجتماعی     ورزشی     فرهنگی     تصویری     تماس با ما     تبلیغات     پیوندها     RSS  
چهارشنبه، 30 آبان 1397 - 12:58   
  تازه ترین اخبار:  
 
 آخرین مطالب
  جزئیات فایل صوتی خاشقچی منتشر شد
  شکاف قومیتی در بوسنی
  گریه داور رومانیایی در آمد
  مجموعه شعر جیحون ییلماز به ایران می‌آید
  روسیه و داووس، از همکاری تا تحریم
  دستگیری جلاد مشهور داعش در ترکیه
  حمایت وزیر خارجه جمهوری چک از برجام
  تبریک روحانی به شورای ریاست جمهوری بوسنی
  سامانه آمریکایی به جای روسی برای ترکیه
  عکس/تظاهرات اعتراضی در چک علیه نخست وزیر
  سرمایه گذاری ترکیه روی والیبال زنان
  در صربستان توریست نیستم
  وزیر فرهنگ بوسنی و فعالیت‌های دوجانبه با ایران
  جشنواره مستند تسالونیکی در سینماحقیقت
  نگرانی جهانی از رشد ملی گرایی افراطی
- اندازه متن: + -  کد خبر: 29738صفحه نخست » گزارششنبه، 12 آبان 1397 - 19:56
نبرد طنز با دروغ و دورویی
صادق وفایی
  

نگاهی به کتاب «کدام حزب برنده می‌شود؟» اثر عزیز نسین

دیگر بر همه، واضح و مبرهن است که تراژدی و کمدی دو روی یک سکه هستند و اگر نویسنده، فیلمساز یا هنرمندی به سمت کمدی می رود، نمی توان این رفتار را حمل بر شاد بودنش کرد. بنابراین نیازی نیست که در پی اثبات این نکته برآییم که نویسندگانی چون عزیز نسین در ترکیه یا دیگر طنزنویسان در کشورهایی چون ایران و اقلیم هایی که تحت استعمار قدیم و جدید بوده اند، چرا برای زدن تلخ ترین حرف ها و انتقادها از قالب طنز استفاده کرده اند. بیان ساده این ماجرا این است که کارم از گریه گذشته و خنده تلخ من از گریه غم انگیزتر است.

به گزارش پایگاه تحلیلی – خبری ایران بالکان (ایربا) به نقل از مجله آزما، اما ویژگی قلم و طنز عزیز نسین اول ژورنالیستی، موجز و روان بودن در فرم؛ و دوم خاص بودن طنزش در محتواست. این خاص بودن به این معناست که در عین به تصویرکشیدن تلخ ترین واقعیات اجتماعی و سیاسی، آن را در قالبی می ریزد که به جای خنده سرمستانه یا اشک سوزناک، لبخند و گاهی خنده بلند مخاطب را به دنبال دارد. این واکنش در خوانندگان آثار نسین، تا به حال چندین بار توسط نگارنده این مطلب به آزمایش گذاشته شده و تائید شده است.

«کدام حزب برنده می شود؟» گلچینی از داستان های طنز عزیز نسین است که سال گذشته با ترجمه داود وفایی توسط نشر ققنوس منتشر شد. وفایی با احتساب این کتاب، تا به حال 3 کتاب طنز از نسین را به فارسی برگردانده و منتشر کرده است که هر کدام توسط یک ناشر به چاپ  رسیده اند؛ «من هم یک روز بچه بودم»، «بچه های امروز معرکه اند» و سال گذشته هم «کدام حزب برنده می شود؟» که در این میان، تا به حال استقبال از «بچه های امروز معرکه اند» که توسط نشر مرکز چاپ شده، از همه بیشتر بوده و ظرف مدت نسبتا کوتاهی به چاپ هشتم رسید.

در یک کلام می توان پس از اتمام و بستن کتاب «کدام حزب برنده می شود؟» در توصیف داستان هایش گفت: نثر بی تکلف و ساده، بدون تصنع و تظاهر به پیچیده نویسی و روشنفکربازی البته با داشتن طرح و نقشه برای نگارش. قلمی که نسین در داستان هایش به ویژه داستان های کتاب پیش رو که توسط مترجم انتخاب شده اند، به کار می گیرد باعث می شود به این فکر کنیم که ظاهرا نویسندگان و روزنامه نگارانی چون او، دلسوزترین، برای مردم کشورشان بوده اند. نسین در این کتاب واقعا و بدون تعارف آینه ای مقابل رفتارهای مردم ترکیه گرفته که هنوز هم در سفر به شهرهای مختلف این کشور می توان این رفتارها را در روزمره مردم مشاهده کرد. اما یک نکته بسیار مهم در مواجهه با این کتاب، این است که داستان هایش به شدت به کار مردم ایران می آیند، یعنی اگر آینه ای مقابل مردم ترکیه گذاشته شده، مردم کشورمان هم می توانند گاهی تصاویری از خودشان را در پس زمینه این آینه مشاهده کنند. یکی از موارد بسیار مهم در این کتاب، جنگ عزیز نسین با مفهومی به نام دروغ است که به نظرش، به شدت در جامعه اش اپیدمی شده است. از نظر این نویسنده و آن طور که از خواندن داستان هایش دستگیرمان می شود، دروغگویی و عدم صراحت و شفافیت، باعث عقب ماندگی کشورش شده است. نکته مهم رویکرد عزیز نسین در داستان نویسی اش، تلاش برای توسعه از طریق نوشتن و توسل به علوم انسانی و زیرشاخه ای به نام ادبیات است که در انتهای این مطلب به آن خواهیم پرداخت.

داستان اول کتاب که همنام عنوان اثر نیز هست، درباره جر و بحث های عده ای از مردم عوام درباره کارهای حزبی و سیاسی و در واقع پول پخش کردن های بی حساب بین مردم برای رای آوردن است. یک جمله مهم در این داستان، مربوط به صفحات آغازین آن است که عده ای در قهوه خانه ای جمع اند و «آقارضای وکیل گفت: "ای بابا آفا مراد! الان زمانه فرق کرده، آن دوره ها گذشت. در زمان  فعلی، آمریکا هرجور باشد، کشور ما هم باید همان طور شود. طبق قانون هرکس محبور است به عضویت حزبی در آید."» در این جملات و نمونه های مشابهش که در داستان های کتاب فراوان اند، می توان روان شناسی 50 سال پیش مردم ترکیه و حتی امروزشان را مشاهده کرد؛ اول در زمینه پیروی از آمریکا و دیگر این که این پیروی کورکورانه و بدون کار کارشناسی است یعنی اگر کشورهایی چون آمریکا و دیگر غربی ها حزب دارند، پس ما هم باید به سرعت چنین چیزی داشته باشیم! در حالی که شاید در شرایط و زمان دیگری نیازمند چنین عناصری در اجتماع مان باشیم. شاید هم اصلا نباشیم. شوخی و کنایه های نهفته در این داستان، گاهی به شدت شبیه فضاهای عامیانه اجتماعی در بحبوحه های انتخابات ریاست جمهوری در کشورمان می شود. سخنران حزب در این داستان وقتی پشت تریبون می رود، این توانایی را دارد که مردم را به شدت به گریه یا به خنده بیاندازد. این جمله انتقادی و خنده دار هم در داستان بیان می شود که «انگار کلید ما دست طرف بود. می خندیدیم و گریه می کردیم.» ضمن یادآوری این که طنز چنین داستانی و دیگر داستان های سیاسی این کتاب شبیه کتاب طنز «رفیق پانچونی» است، اشاره می کنیم که رفتار تهی از فکر و پیروی کورکورانه مردمی که در این داستان به آن ها پرداخته شده، و این که می توان با جملاتی آن را به گریه یا خنده انداخت، واقعا می تواند به عنوان یک داستان طنز به کار کشور ما بیاید که مخاطبان با آن بخندند.

داستان دوم کتاب «صوری و تشریفاتی»، بر نظام بروکراتیک ادارات و اتلاف وقت و زمان مردم حمله می کند. پیرزنی فرتوت به دلیل اشتباه اداری ثبت، مرد خوانده شده و باید به خدمت سربازی عقب افتاده اش برود. کل داستان تلاش خانواده این زن برای اثبات زن بودنش توسط اسناد خانوادگی است ولی در هر مرحله و هر اداره ای، با این پاسخ روبرو می شوند که نترسید این مراحل همگی صوری و تشریفاتی هستند و لازم نیست نگران باشید. زن (خاله گوهر) تا پای محکوم شدن در دادگاه و اعزام به سربازی هم می رود. اما در نهایت وقتی همه چیز به خیر و خوشی تمام می شود، او عقلش را از دست داده و دیگر خودش را دایی گوهر می بیند که روز و شب در خانه رژه رفته و دستورهای نظامی صادر می کند. احتمالا در ادارات کشور ما نیز با عباراتی چون «این چیزها فرمالیته است» زیاد روبرو شده ایم. بنابراین می توانیم با نویسنده این داستان به طور کامل همذات پنداری کنیم. اما به جای واژه صوری و تشریفاتی که کلیدواژه این داستان است، ما بیشتر با همان لفظ فرمالیته روبرو بوده ایم.

سومین داستان کتاب را با نام «قرار است برای ما مهمان آمریکایی بیاید» باید با رویکرد پسااستعماری مورد نقد و بررسی قرار داد. طنز موجود در این کتاب، طنز موقعیت است. عده ای آدم عامی در محله ای هستند و قرار است به خانه یکی از آن ها خانواده ای آمریکایی به عنوان مهمان بیاید. رفتارهایی که مردم محله برای قاپیدن مهمان آمریکایی و بردنش به خانه خود انجام می دهند، از آن تیپ رفتارهاست که عموما از آن ها به عنوان رفتار حقیرانه یا آبروریزی یاد می کنیم. در این داستان، دید پایین به بالای ترک های پس از جمهوری نسبت به کشوری چون آمریکا به خوبی مشهود است. توصیف رفتار زنان خانواده راوی هم که در نهایت مهمانان آمریکایی به خانه اش می آیند، می تواند ارتباط جالبی با عروسی اخیر سلطنتی انگلستان داشته باشد که چشم بسیاری از زنان و مردان ایرانی را سادگی لباس عروس مراسم خیره کرد. در این جا نیز هنگام حضور آمریکایی ها در منزل راوی، درباره لباس پوشیدن همسر و مادرش می گوید: «بانوان محترمه طوری لباس پوشیده بودند که گویی به عروسی می روند، از این طرف و آن طرفشان چیزهایی آویزان کرده بودند، و در حالی که هفت قلم آرایش داشتند با ناز و افاده آمدند. زن آمریکایی لباس بلند ساده ای از جنس کتان پوشیده بود.» مقایسه چنین رفتاری را می توان حمل بر نداشتن اعتماد به نفس در اعضای خانواده و به عکس، آرامش و بی توجهی به نوع لباس و تیپ در خانواده آمریکایی دید. ترک ها معذب و آمریکایی ها راحت هستند.

در داستان بعدی کتاب با عنوان «این ها درد ماست» با مفهوم نخ نما و بدل از اصل دموکراسی در کشوری مثل ترکیه شوخی می شود و خنده ای که با خواندن این داستان به لب مخاطب می نشیند، از آن خنده های تلخ است. مسئولانی هر سال به قهوه خانه ای از ده می آیند و مدعی اند که «اصلا دموکراسی یعنی شنیدن درد مردم» و به مردم می گویند هر درد و انتقادی دارند مطرح کنند. وقتی مردم مشغول حرف زدن هستند، مسئولان به ظاهر روی پاکت های سیگارشان یادداشت بر می دارند اما در واقع مشغول رد و بدل کردن پیام با هم درباره موضوعات عبث مانند خوشگلی یک زن یا هماهنگی و پارتی بازی برای نزدیکان خود هستند. وقتی این پاکت ها به دست مردم می افتد و می گویند سال گذشته مشکل مالاریا را گفتیم و شما این را نوشتید؛ همه اهالی قهوه خانه از جمله خود آن مسئولان شلیک خنده سر می دهند اما همان طور که اشاره شد این خنده، از همان خنده های تلخ است. سطر پایانی این داستان جالب است و نشان می دهد که روستایی ها در این داستان ساده دل و ساده لوح نیستند و در مقام وجدان بیدار جامعه، مسئولین بی عار و ناجوانمرد را به سخره می گیرند. گویی روستایی های این داستان هم مانند مخاطب می دانند که قرار نیست اتفاق یا تغییر خاصی رخ بدهد: «اتومبیل به راه افتاد. روستایی ها دستشان را گذاشته بودند روی شکمشان و از ته دل می خندیدند.»

یکی از بحث های مهم در داستان اول کتاب گریه یا خنده مردم در متینگ های حزبی تحت تاثیر سخنرانی های تاثیرگذار بود. این مساله که مردم جامعه به طور سفارشی به گریه یا خنده می افتند، در داستان پنجم کتاب «بچه ها را نگریانید» به طور مشروح بررسی شده است. در این داستان بچه های مدارس بین مدیران و معلمانی گیر افتاده اند که فقط بلدند بگریایند.«کلاسی نداشتیم که در آن گریه نکنیم و معلمی هم نداشتیم که ما را به گریه نیندازد.» این هم رفتاری است که در جوامعی مانند ترکیه و ایران، زیاد از آن سراغ داریم و نمونه های بسیاری را دیده ایم. چنین رفتاری باعث می شود که راوی داستان از مدرسه ای که مرتب مجبور است در آن گریه کند، فراری شده و قید خوابگاه مجانی اش را هم بزند. چنین داستانی را باید با رویکرد روانشناسی اجتماعی مورد بررسی قرار داد؛ داستانی که پایان بندی جملاتش این گونه است: «نمی دانم هنوز هم هستند معلمانی که کلمات تاثیرگذارشان مانند گاز اشک آور بچه ها را به گریه وا دارد یا نه؛ و آیا هنوز هم دانش آموزانی مانند ما هستند که درونشان مانند دپوی اشک باشد؟»

«یک دسته جعفری» داستانی مشابه با داستان دوم «صوری و تشریفاتی» است و درباره موضوع بی اهمیتی یعنی خرید و میزان قیمت یک دسته جعفری است که باعث دادگاه و دادگاه کشی می شود. درباره این داستان می توان همان عبارات مربوط به داستان دوم کتاب را به کار برد اما از یک نیش و کنایه معنی دار عزیز نسین در خط پایانی کتاب نمی توان گذشت که پس از روایت بالا و پایین ها و سختی های بیهوده و عبث به خاطر یک دسته جعفری، می نویسد: «یکی از مسئولان، در گفتگویی با روزنامه ها اعلام کرد که کشور شاهد ارزانی است.»

در داستان «اونیفرم» می توان آن گونه طنزی را دید که مهران مدیری در فیلم «ساعت پنج عصر» از آن پیروی می کند. البته این گونه طنز در فضاسازی و توصیف جامعه مغشوش و شلوغ به کار رفته و هدف اصلی نسین از نوشتن این داستان، نشان دادن قابلیت سوءاستفاده از وضعیت بلبشوی جامعه با پوشیدن یک لباس مبدل یا اونیفرم قلابی است که نمونه های کلاهبرداری با چنین رویکردی را بارها در صفحات حوادث روزنامه های کشورمان خوانده ایم.

داستان بعدی «ساعت های شهری» هم درباره همین وضعیت شلوغ و درهم برهم زندگی شهری است که هم خیال انگیز است، هم حاوی انتقاد به وضعیت نابه سامان مدیریت شهری در استانبول است. جنس طنز این داستان، وودی آلنی است و در فیلم های این طنزپرداز مشهور از آن سراغ داریم. ضمن این که متاخرترین نمونه بارز این پرداخت به شلوغی و درهم برهمی زندگی امروز را در فیلم «ساعت پنج عصر» مدیری دیده ایم. این داستان نسبت به دیگر داستان هایی که تا این جای کتاب خوانده ایم، متفاوت بوده و خیال انگیزی اش آن را متمایز می کند. ضمن این که درونی تر هم هست و سهم روایت سرگشتی های راوی اول شخص، بیشتر از مشکلات بیرونی است. داستان بعدی، «نازک نارنجی» هم درباره اوضاع نابه سامان و بلبشوی ترکیه زمان عزیز نسین است و نویسنده در آن، طنز و شوخی خوبی با رفتارهای پلیسی و جاسوس انگارانه دارد. شوخی های عزیز نسین در این داستان، مخاطب را به یاد داستان های جدی و خوفناک روایت شده از سرویس جاسوسی روسیه KGB می اندازد. اما نسین در پی القای این مفهوم است که چنین برخوردهای دشمن انگارانه ای در جامعه ای مانند ترکیه امروز با افرادی که در کار درآوردن نان شب خود مانده اند، چقدر بیهوده و عبث است. از طرفی با شوخی های خود، راه فرار از این فضا را هم با نوشتن داستان و پیچیدن نسخه ای طنز ارائه می کند: داشتن دفترچه تلفن جیبی که نام و نشانی افراد مهم کشور در آن باشد؛ تا در صورت دستگیری اشتباهی، فکر کنند شما از دوستان این افراد هستید و هرچه سریع تر آزادتان کنند. مانند ساختار داستان های پیشین، نسین ضربه آخر را در همان سطرهای پایانی وارد می آورد؛ جایی که دوست راوی، دارد نسخه پیچی اش را به پایان می رساند: «این آدرس ها چیزی مانند بیمه عمر و اموال اند. تو هم چنین دفتری تهیه کن. فقط حواست باشد اسم آن هایی را که استعفا کرده اند، بازنشسته شده اند، به علت بیماری از مسئولیت کناره گیری کرده اند، یا به صلاحدید بلایی سرشان آمده بلافاصله از دفترت پاک کنی.» و یا جملات آخر داستان که در آن ها آمده «معلوم نیست از در که بیرون می روی چه اتفاقی می افتد. قدیم، نسخه ها و دعاهایی می نوشتند که آدم را از قضا و بلا حفظ می کرد... امروز این آدرس ها جای آن ها را گرفته اند. تازه تاثیرشان هم صددرصد است.»

«داستان اولین حرف الفبا» از نظر طنز و شوخی، یک داستان معمولی است و در رتبه پایین تری نسبت به داستان های پیشین جا می گیرد. داستان، درباره مرد خل وضعی است که عاشق حل جدول است اما در همین داستان معمولی هم نویسنده نیش و کنایه هایش را کنار نگذاشته است: «چه چیزی هماهنگ با رشد جمعیت افزایش می یابد؟ _ نماینده مجلس. _ نه... _ زندان... . بازهم در روزنامه چیزهایی نوشت. _ نه آن هم نیست. _ کسی که در بازار سیاه کار می کند؟» نسین در این داستان، بیشتر از آن که با موقعیت ها شوخی کند، لغات و واژه ها را دستاویز انتقادهایش کرده است.

داستان بعدی، «خانه دنج و ساکت» حاوی طنز موقعیت و به نوعی همان مولفه های وودی آلنی است. داستان پس از آن، «کفش تنگ» هم بین داستان های قوی کتاب، چندان جایی برای عرض اندام ندارد و طنزش به جان داری دیگر داستان ها نیست اما مولفه هایی از انتقادات اجتماعی نویسنده به زندگی و عرف مردم ترکیه را در خود جا داده است.

داستان «پالتوی نماینده مجلس» مخاطب را به یاد یکی از خاطرات جلال آل احمد و دست دوم فروش ها می اندازد. در این داستان، بیشتر فقر و زشتی هایش است که مورد حمله نویسنده قرار می گیرد. «یک پالتوی زیبا و شیک تمام فقر و بیچارگی آدم را می پوشاند. پالتوی ضخیمی روی دوش داشته باش، اگر پشت شلوارت وصله پینه ای هم باشد باکی نیست.» تضاد طبقاتی هم از جمله مولفه های اجتماعی است که در این داستان به آن پرداخته شده است؛ با این دستاویز که بسیاری از پالتوهای دست دوم فروشی ها، پالتوهای تازه ای هستند که صاحب پولدارشان یا آمریکایی ها، فقط پس از یک بار پوشیدن آن ها را به دست دوم فروشی فروخته اند. حالا یا رویشان نوشیدنی ریخته یا آن طور که باید، رضایت صاحبشان را جلب نکرده اند.

ذکر یک نکته درباره داستان های این کتاب مهم است و آن این که نویسنده به عنوان یک راوی یا نقال صمیمی در روایت حضور دارد. یعنی گاهی از داستان بیرون آمده و کنار مخاطبش می نشیند. نمونه اش، فراز آغازین داستان «گریه چرا گریخت؟» یکی از داستان های خوب کتاب است: «نه نشد. می خواستم با سخن جذاب تری نوشته ام را آغاز کنم.» در این داستان که از جمله داستان های مفید برای جامعه ماست، با یک طنز پله ای روبرو هستیم و طی چند صفحه که راوی اول شخص در پی پیدا کردن علت جیغ کشیدن و فرار یک گربه در کوچه محل گذرش است، با مساله له کردن زیردست توسط مافوق و روابط نادرست قدرت روبرو هستیم. نسین در ابتدا و پیش از شروع روایتش با شوخی می نویسد: «نمی دانم بهتر است شرح ماجرا را با استفاده از روش دموکراتیک از پایین به بالا بگویم یا طبق سنت شرقی خودمان از بالا به پایین.» در این طنز پله ای، جیغ کشیدن و فرار گربه به عصبانیت یکی از وزرای کابینه مرتبط می شود: «هر چیزی، هر کاری دلیلی دارد. اگر روزنامه ها به وزیر حمله نمی کردند، امکان نداشت این گربه همین طوری بیخود و بی جهت جیغ بکشد و خود را به کوچه پرتاب کند.»

داستان «درِ مینی بوس» یکی از داستان های بسیار قدرتمند این مجموعه است که بسیار به کار جامعه ایران می آید و مخاطب را در فرازهایی به یاد داستان «مربای شیرین» هوشنگ مرادی کرمانی هم می اندازد. رانندگان مینی بوس در این داستان نقش بسیار پررنگی ایفا می کنند که در واقع آینه دار همان راننده تاکسی های خودمان هستند. این که در هر مینی بوس قراضه ای با قلق و شیوه خاصی باز می شود و در نهایت در آخری هم باز نمی شود، بهانه ای به دست نویسنده داده تا نابه سامانی های اجتماعی اش را به خوبی روی دایره بریزد و از این رهگذر، رفتارشناسی مردمش را هم در داستان خود داشته باشد. رفتاری که شخصیت های این داستان از خود بروز می دهند، به رفتارشناسی عوام مردم جامعه ما بسیار نزدیک بوده و افرادی که روزانه از وسایل نقلیه عمومی برای جابه جایی در تهران استفاده می کنند، نمونه این رفتارها را بسیاربسیار دیده اند.

داستان «درس اخلاق» هم شرح گرفتاری معلمی است که می خواهد برای شاگردانش از اخلاق بگوید اما می بیند مفهوم اخلاق در واقع با مولفه های بی اخلاقی در ذهن بچه ها جا خوش کرده است. مثلا: «بله آقا، همه آدم های خوش اخلاق، هم اهل بازار سیاه اند...» معلم تیره روز می خواهد از روی کتاب و مطالب مکتوب، اخلاق را به بچه ها معرفی کند اما به اصطلاح خانه از پایبست ویران است و بچه های کوچک و دانش آموز در اولین و مهم ترین نهاد اجتماعی یعنی خانواده و در وهله دوم به بی اخلاقی خو کرده اند. «اوغوز تو بگو ببینم دروغ چه جوری چیزی است؟ آقا اجازه، چیز بسیار خوبی است. اگر بتوانی کارت را با دروغ پیش ببری، بسیار خوب است. من در خانه اگر دروغ نگویم، هر روز کتک می خورم.» یا این نمونه «در خانه ما خواهرم به مادرم دروغ می گوید، مادرم هم به پدرم... پدرم هم وقتی طلبکار می آید دم در خانه، می گوید بگوییم خانه نیست...»

«خواب ترسناک» به عنوان آخرین داستان کتاب، در حکم تیر خلاص است. عزیز نسین در این داستان کاملا صریح و بی پرده است. در انتها هم وقتی از خواب وحشتناکش بر می خیزد، به حال کشورش گریه می کند. در واقع در این داستان، تراژدی و کمدی به طور تفکیک ناپذیری با هم آمیخته و ممزوج شده اند. راوی در روایتش اشاره هم می کند که در حال خواب دیدن بوده و خودش هم بر این امر واقف بوده است. موضوع خوابش هم میزی بوده که او یک طرفش بوده و طرف دیگرش دولتمردان و مسئولانی از کشورهای دیگر بوده اند که او را آماج سوالات خود کرده اند: «کشور شما کشوری عقب مانده است. این طور نیست؟» و او با وجود این که می داند پاسخ خیر، دروغ است، تن به دروغ می دهد چون «دروغ مجازاتی نداشت.» اما اگر راستش را می گفت در کشورش برایش گران تمام می شد. به این ترتیب ناچار می شود مقابل هر سوالی که درباره وضعیت نا به سامان کشورش از او می کنند، طریقه تکذیب و دروغ گویی در پیش گیرد. احتمالا این گونه جملات برای ما هم آشناست و مربوط به خاطرات نسبتا نزدیکی می شود: «نه... همه شهرها و قصبه ها و روستاهای ما برق دارند...» نکته مهم دیگر در این داستان، جمله ای است که راوی به خودش می گوید: «اقلا در خواب راستش را بگو.» که مربوط به همان مولفه دروغ است که در ابتدا به آن اشاره کردیم. خیلی از جملات این داستان، کلیدی و مهم هستند و هرکدام در واقع کدی برای ریشه یابی مشکلات ترکیه (و البته ایران) است. شاید این جملات را در سال های اخیر زیاد شنیده باشیم ولی عزیز نسین چند دهه پیش آن را در داستانش آورده است: «من سوال می کنم، در کجای دنیا حقوق کارگران به اندازه حقوق کارگران کشور ماست؟» عزیز نسین در این داستان دارد خواب می بیند و یک کلید دیگر که رویا و واقعیت را در آن با هم آمیخته کرده این جمله است: «گفتند: اگر راست نگویی از خواب بلند نخواهی شد.» همان طور که در ابتدای مطلب اشاره کردیم، عزیز نسین در پی توسعه با استفاده از ادبیات و در واقع قلم خود بوده است. او با این داستان و دیگر نوشته های مشابهش به جنگ دروغ گویی مسئولین رفته چراکه اعتقاد دارد همین دروغ گویی و کتمان حقیقت باعث می شود که صورت مساله به طور اشتباه طرح ریزی؛ و به جای توسعه، پس رفت حاصل شود. افرادی که در این داستان، روبریی عزیز نسین نشسته اند و او را آماج سوالات کرده اند، در نهایت می گویند که حیف می خواستیم به کشورت کمک کنیم ولی ظاهرا کشور شما هیچ مشکلی ندارد. همان جمله «اگر راست نگویی از خواب بلند نخواهی شد.» کلید تمام مشکلات ترکیه بوده و شاید کلید تمام مشکلات ما هم باشد. او در روایت داستانی اش، پس از پریدن از خواب، می نویسد: «در خواب گریه کرده بودم.» و اینجا دیگر از عدم تفکیک پذیری تراژدی و کمدی خبری نیست چون پایان بندی این کتاب، تراژدی و تلخ است. به این ترتیب، سکه ای که از ابتدای داستان های کتاب، فقط روی کمدی اش را می دیدیم، با رسیدن به این فراز پایانی، روی تراژدی اش را به ما نشان می دهد.

   
  

نظر شما:
نام:
پست الکترونیکی:
نظر
 
  کد امنیتی:
 
 
 پربیینده ترین مطالب
  سامانه آمریکایی به جای روسی برای ترکیه
  ارتقای همکاری های فرهنگی تهران و سارایوو
  سرمایه گذاری ترکیه روی والیبال زنان
  در صربستان توریست نیستم
  دستگیری جلاد مشهور داعش در ترکیه
  وزیر فرهنگ بوسنی و فعالیت‌های دوجانبه با ایران
  نگرانی جهانی از رشد ملی گرایی افراطی
  جشنواره مستند تسالونیکی در سینماحقیقت
  عکس/تظاهرات اعتراضی در چک علیه نخست وزیر
  جزئیات فایل صوتی خاشقچی منتشر شد
  تبریک روحانی به شورای ریاست جمهوری بوسنی
  حمایت وزیر خارجه جمهوری چک از برجام
  روسیه و داووس، از همکاری تا تحریم
  مجموعه شعر جیحون ییلماز به ایران می‌آید
  شکاف قومیتی در بوسنی
 
 
 
::  صفحه اصلی ::  تماس با ما ::  پیوندها ::  نسخه موبایل ::  RSS ::  نسخه تلکس
کلیه حقوق محفوظ است؛ استفاده از مطالب با ذکر منبع بلامانع است
info@iranbalkan.net
پشتیبانی توسط: خبرافزار