صفحه اول     سیاسی     اقتصادی     اجتماعی     ورزشی     فرهنگی     تصویری     تماس با ما     تبلیغات     پیوندها     RSS  
یکشنبه، 29 مهر 1397 - 11:33   
  تازه ترین اخبار:  
 
 آخرین مطالب
  استقبال نخست وزیر یونان از رای مجلس مقدونیه
  سازمان ملل از کوزوو خارج می شود؟
  فیلم کوتاهی از ایران به جشنواره تیرانا راه یافت
  ادبیات بلاروس در لهستان، اوکراین و لتونی
  Bakan Çavuşoğlu Kosova'da
  افتتاح مرکز اسلامی بوسنی در همیلتون کانادا
  انتخاب سفیر جدید ایران در آنکارا
  ایران بر گسترش روابط با اوکراین تاکید کرد
  آغاز مسابقات جهانی کشتی آزاد در بوداپست
  از هر ۴ اروپایی یک نفر در معرض فقر است
  مجلس مقدونیه با تغییر نام کشور موافقت کرد
  عربستان به قتل جمال خاشقجی اعتراف کرد
  عکس/قلعه ایوان مقدس در دوبرونیک کرواسی
  عکس/ دیدارمقامات ترکیه و آلبانی
  رونمایی کتاب "من بلاروس را اینگونه می بینم"
- اندازه متن: + -  کد خبر: 29045صفحه نخست » یادداشتشنبه، 6 مرداد 1397 - 07:01
داستان بالکان و ببرهای آرکان
علی کربلایی
  

داستان‌های جنگ بالکان بیشتر شبیه به روایات تورات و انجیل از عذاب الهی است. به یکباره و شبیه به صاعقه گروهی از سربازان به روستایی وارد می‌شدند، خانه‌ها را آتش می‌زدند، بچه‌ها را زنده زنده می‌سوزاندند، به زن‌ها تجاوز می‌کردند و مردها را سلاخی می‌کردند. در این میان به دام‌های روستاییان هم رحم نمی‌کردند و آن زبان‌بسته‌ها را هم نابود می‌کردند. جنگ بی‌رحمانه بالکان، نه داستانی از ده‌ها قرن پیش است و نه مربوط به قبایل بدوی در جنگل‌های دوردست. در مورد چنگیزخان یا آتیلا حرف نمی‌زنیم. داستان جنگ بالکان، مربوط به کمتر از سی سال پیش است. جنگی خانمان‌‌سوز که دود آتشش در چشم اکثر کشورهای شرق اروپا رفت. چه احساسی به شما دست می‌دهد اگر بدانید فوتبال نقشی بسزا درهرچه شعله‌ورتر شدن آتش این جنگ داشته؟ خودتان را آماده کنید تا با یکی از تلخ‌‌ترین یا به عبارت درست‌تر وحشتناک‌ترین داستان‌های تاریخ فوتبال روبه‌رو شوید.

به گزارش پایگاه تحلیلی – خبری ایران بالکان (ایربا) به نقل از اعتماد، سال ١٩٩٢، نشریه «رد استار ریویو» در گزارشی حماسی خبر از این داده بود که هواداران افراطی ستاره سرخ بلگراد، جزو اولین گروه‌هایی بودند که به ارتش پیوستند. این نشریه نوشت: «شجاعان ستاره سرخی، پرچم‌های‌شان را روی سکوها گذاشته، تفتگ‌های‌شان را به دست گرفتند و به جبهه رفتند.» اما این شجاعان چه کسانی بودند؟ آنها در واقع گروهی از هولیگان‌های تیم ستاره سرخ بودند. همان‌‌هایی که به بهانه فوتبال، هر جرم و جنایتی مرتکب می‌شدند. رهبر این گروه خشن، یکی از لیدرهای استادیومی معروف بلگرادی‌ها بود. «آرکان» نامی بود که سال‌ها در دل بازیکنان و هواداران فوتبالی که بلگراد می‌رفتند لرزه می‌انداخت و حالا تبدیل شده بود به نامی که تمام مردم غیر صرب شبه‌جزیره بالکان حتی از شنیدنش وحشت داشتند.

روز دوازدهم ماه مه ‌سال ١٩٩٠، یک روز قبل از داربی یوگسلاوی بین تیم‌های دینامو زاگرب کرواسی و ستاره سرخ بلگراد. این مسابقه در حالی برگزار می‌شد که تنش‌های سیاسی بین جدایی‌طلبان کروات و صربستانی‌های طرفدار حکومت کمونیستی به اوج خودش رسیده بود. آرکان، روز قبل با سه هزار هولیگان دیگر گروه موسوم به «دالیه» که رهبری‌شان را بر عهده داشت وارد زاگرب شده بود. روی دیوارهای شهر با چاقو حک می‌کردند: «زاگرب صرب است.» هر آن امکان داشت بین افراد دالیه با هواداران افراطی دینامو زاگرب به نام «پسران بد آبی» درگیری رخ بدهد.

سیزدهم مه ‌١٩٩٠، داربی حساس یوگسلاوی آغاز می‌شود. یک مرد دیوانه صرب از فنس‌های ورزشگاه بالا می‌رود و با بلندگو فریاد می‌زند: «زاگرب صرب است.» و سه هزار نفر دیگر این شعار را تکرار می‌کنند. آنها دیوانه‌وار فریاد می‌زنند. زاگربی‌ها عصبانی می‌شوند. درگیری‌های سنگینی بین هواداران در می‌گیرد. باران صندلی آغاز می‌شود. پلیس وارد عمل می‌شود و با ضرب و شتم زاگربی‌ها آنها را به عقب می‌راند. بخشی از سکوهای کروات‌ها توسط صرب‌ها اشغال می‌شود. آرکان با همان بلندگویش فریاد می‌زند: «آتش!» و حالا نوبت بارش کوکتل‌مولوتوف و بمب‌های دست‌ساز است. بخشی از سکوهای «پسران‌بد آبی» آتش می‌گیرد. پلیس با باتوم بر سپرهایش می‌کوبد و رعب و وحشت باورنکردنی‌ای به دل زاگربی‌ها افتاده است. بازیکنان دقایقی قبل از ترس فرار کرده‌اند. هواداران از ترس سوختن، به درون زمین آمده‌اند و درگیری‌ها بین مردم و پلیس شدت گرفته است. پلیس تمام و کمال هوادار آرکان و «دلیه» است. بوبان بیست ساله، ستاره تیم دینامو زاگرب وقتی می‌بیند هموطنانش به آن شکل زیر پوتین پلیس لگدمال می‌شوند، دل را به دریا می‌زند و به سمت یکی از پلیس‌ها می‌رود و با یک لگد جانانه او را به زمین پرت می‌کند. لگدی که آغازگر جنگ بالکان بود. اهمیت این لگد در تاریخ کمتر از کشتار بازرگانان مغول توسط سلطان محمد خوارزمشاه نیست. با این لگد «پسران بد آبی» خودشان را پیدا می‌کنند. یک کامبک تاریخی رخ می‌دهد و آنها پلیس و «دلیه» را به عقب‌نشینی وادار می‌کنند. هولیگان‌هایی که برای محافظت از ستاره‌ تیم‌شان به میدان آمده بودند، پلیس را تار و مار می‌کنند. آرکان همچنان فریاد می‌زد: «زاگرب صرب است» و فرار می‌کرد. استادیوم ماکسیمیر تبدیل به میدان جنگ می‌شود و کروات‌ها فاتح این ورزشگاه می‌شوند.

سال‌ها بعد بوبان زمانی که در پیراهن آث میلان بازی می‌کرد در مورد این لگد گفت: «آنجا بودم و به عنوان یک فرد شناخته‌شده، روی زندگی‌ام، حرفه‌ام و هر چیزی که شهرت در پی دارد، ریسک کردم. به خاطر یک آرمان، یک هدف؛ نهضت کرواسی!»

در تمام سال‌های بین هفتاد تا هشتاد میلادی، آرکان به عنوان یک جنایتکار در اغلب کشورهای اروپایی تحت تعقیب بود. او متهم به قتل، غارت و جنایت‌های سازمان یافته بود. اما در داخل مرزهای یوگسلاوی آزادی‌های بسیاری داشت. در سال ١٩٨٣ زمانی که لیدر سکوهای ورزشگاه ستاره سرخ بلگراد شد، «دلیه» راضی‌اش نمی‌کرد. او یک گروه خشن‌تر و البته وفادارتر می‌خواست. برای همین یک روز اعلام کرد هرکس می‌خواهد در گروه من باشد، باید سرش را از ته بتراشد. چند صد نفر این کار را کردند و بعد از مدتی عضو گروه «ببرهای آرکان» شدند. گروهی که ابتدا تنها کنترل استادیوم‌ها را در اختیار داشت. در تاریخ یازده اکتبر ١٩٩٠ او ٢٠نفر از وحشی‌ترین و بی‌رحم‌ترین هولیگان‌ها را انتخاب کرد و «ببرهای آرکان» رسما وارد جنگ شد. این گروه در کرواسی و بوسنی جنایات فجیعی انجام داد و در مجامع بین‌المللی با نام «گروه داوطلب صرب» شناخته می‌شد. بعد از فروپاشی یوگسلاوی آنها یکی از خطرناک‌ترین گروه‌های نظامی شدند.

در پاییز ١٩٩١، ببرهای آرکان انتقام شکست «دلیه» از «پسران بد آبی» در ورزشگاه ماکسیمیر را در روستاهای مرزی کرواسی گرفتند و بیش از دویست نفر را سلاخی کردند. هزاران نفر از ترس این گروه خشن آواره شدند و خانواده‌های زیادی عزیزان‌شان را از دست دادند. در سمت مقابل، «پسران بد آبی» هم بیکار نبودند. کانون هواداران دیناموزاگرب اولین نیروی مردمی بود که در جنگ بالکان سازماندهی شد و روبه‌روی صرب‌های متجاوز ایستاد. ١٤٨ کشته هواداران این باشگاه در دوران جنگ بالکان ثابت می‌کند هولیگان‌ها چه نقشی در این جنگ داشتند. عجیب نیست که در بحبوحه جنگ، دشنام‌هایی که رد و بدل می‌شد همان اصطلاحات رایج در استادیوم‌ها بود. عجیب نیست که اولین یادبودهای کشته‌شدگان جنگ بالکان در استادیوم‌ها نصب شدند.

   
  

نظر شما:
نام:
پست الکترونیکی:
نظر
 
  کد امنیتی:
 
 
 پربیینده ترین مطالب
  افتتاح مرکز اسلامی بوسنی در همیلتون کانادا
  عکس/ دیدارمقامات ترکیه و آلبانی
  انتخاب سفیر جدید ایران در آنکارا
  مجلس مقدونیه با تغییر نام کشور موافقت کرد
  عربستان به قتل جمال خاشقجی اعتراف کرد
  پانزدهمین سالگرد درگذشت علی عزت بگوویچ
  رونمایی کتاب "من بلاروس را اینگونه می بینم"
  عکس/قلعه ایوان مقدس در دوبرونیک کرواسی
  آغاز مسابقات جهانی کشتی آزاد در بوداپست
  ایران بر گسترش روابط با اوکراین تاکید کرد
  از هر ۴ اروپایی یک نفر در معرض فقر است
  Bakan Çavuşoğlu Kosova'da
  ادبیات بلاروس در لهستان، اوکراین و لتونی
  فیلم کوتاهی از ایران به جشنواره تیرانا راه یافت
  سازمان ملل از کوزوو خارج می شود؟
 
 
 
::  صفحه اصلی ::  تماس با ما ::  پیوندها ::  نسخه موبایل ::  RSS ::  نسخه تلکس
کلیه حقوق محفوظ است؛ استفاده از مطالب با ذکر منبع بلامانع است
info@iranbalkan.net
پشتیبانی توسط: خبرافزار