صفحه اول     سیاسی     اقتصادی     اجتماعی     ورزشی     فرهنگی     تصویری     تماس با ما     تبلیغات     پیوندها     RSS  
جمعه، 6 اردیبهشت 1398 - 19:46   
  تازه ترین اخبار:  
 
 آخرین مطالب
  جامعه‌شناسی تاریخی سلطه‌پذیری ایرانیان
  وزیر دفاع صربستان از ایران تشکر کرد
  آیا هفته فیلم لهستان در تهران برگزار می‌شود؟
  چراغ‌ سبز قزاقستان به تجار مجارستان
  دیدار سفیر ترکیه با رئیس نمایشگاه کتاب تهران
  حمایت از مترجمان زبان ترکی استانبولی
  هفته فیلم ایران در شهر نوی ساد صربستان
  همکاری‌های حمل‌و‌نقل جاده‌ای ایران و بلغارستان
  بهمن کشاورز حقوقدان و وکیل درگذشت
  یونان و درخواست بازپرداخت وام‌های IMF
  انتشار کتاب صافاریان درباره سینمای پاراجانف
  یکسان سازی مالیات کتاب‌ها در لهستان
  از «تهدید» به «خشونت»
  افتتاح سی و دومین نمایشگاه کتاب تهران
  انتخابات مقدونیه شمالی به دور دوم کشیده شد
- اندازه متن: + -  کد خبر: 28969صفحه نخست » گزارشسه شنبه، 26 تیر 1397 - 09:55
کرواسی کوچک با رویاهای بزرگ
گروه گزارش و تحلیل
  

ده‌ها سال بود که کشوری به کوچکی کرواسی به فینال جام جهانی نرسیده بود. اروگوئه تنها کشوری بود که با جمعیت کمتر از ٤میلیون، در سال ١٩٣٠ در خانه خودش به فینال رسیده بود و موفق شده بود به عنوان قهرمانی برسد. کاری که کرواسی کرد بزرگ بود. آنها یک کشور کوچک صاحب فوتبال و صاحب سبک نیستند. کشوری که تاریخش به سه دهه هم نمی‌رسد، دو بار به نیمه نهایی جام جهانی رسیده و رویای بزرگش را دنبال می‌کند. آنها اگر دور بعدی هم به فینال برسند، باز شگفتی‌ساز محسوب می‌شوند. زلاتکو دالیچ پس از بازی فینال گفت: «ما کشوری کوچک با رویاهای بزرگ هستیم. این پیام ما برای کشورهای کوچک است. اگر تلاش کنید، به نتیجه می‌رسید. با این حال، قبل از هر چیز باید رویاپردازی کنید تا در نهایت به آنها جامه عمل بپوشانید. در آخر باید بگویم به بازیکنان و کشورم افتخار می‌کنم.» رویاپردازی کلیدواژه موفقیت کرواسی بود. آنها به رویای مشترک‌شان بال و پر دادند و تا آخرین لحظه برای تحقق آن جنگیدند. سه بار تا آستانه حذف از جام جهانی رفتند و باز مثل یک ققنوس از خاکستر برخاسته به بازی برمی‌گشتند. هر بار قوی‌تر از قبل ظاهر می‌شدند و هر مرحله که بالاتر می‌رفتند انگار نیرویی تازه به وجودشان تزریق می‌شد.

به گزارش پایگاه تحلیلی – خبری ایران بالکان (ایربا) به نقل از اعتماد، در بازی بزرگی مثل فینال جام جهانی، عنصر شانس خیلی مهم است. مثل همان گل اول و دوم فرانسه، مثل گل دوم کرواسی. مثل ضربه‌هایی که از کنار دروازه زوزه‌کشان بیرون می‌روند و کوچک‌ترین اشاره‌ای می‌تواند آنها را وارد دروازه کند. اما زلاتکو دالیچ راست می‌گوید. باید به این تیم احترام گذاشت. او در بخشی از مصاحبه‌اش گفته: «همه ناراحت بودیم، ولی به آنها گفتم سرشان را بالا بگیرند، چون چیزی برای حسرت وجود ندارد. ما تلاش فوق‌العاده‌ای نشان دادیم و در نهایت نایب قهرمان شدیم. به آنها گفتم نباید ناراحت باشند، چون فوتبال همین است و باید به نتیجه احترام بگذاریم.»

اکثر بازیکنان تیم ملی کرواسی، در کودکی طعم تلخ جنگ را چشیده‌اند. می‌دانند زنده ماندن‌شان در شرایط آن روزهای کشور خود یک معجزه بوده و از آن موقع به بعد همه‌چیز برای‌شان یک موهبت الهی‌است و می‌دانند که باید چطور قدردان تک‌تک فرصت‌های زندگی‌شان باشند. می‌دانند که اگر امروز کشوری به اسم کرواسی دارند، حاصل گذار از یک شرایط بسیار دشوار و خون‌آلود بوده. امکان ندارد چنین گذشته‌ای تاثیری روی ذهنیت‌شان نداشته باشد. آنها رویای سربلندی ملتی را داشتند که تاریخ معاصرش با بیچارگی پیوند خورده است. کشوری که فوتبال بازی کردنش هم در تمام اعصار سیاسی بوده و باید پیغامی را از جایی به جایی دیگر می‌رسانده. روزی باید بیانگر قدرت و اتحاد یوگسلاوی می‌شدند و یک روز دیگر نمادهایی برای به موفقیت رسیدن از هیچ. آنها همیشه باید چیزی فراتر از یک فوتبالیست می‌بودند تا در کشورشان محبوب باشند.

داستان مودریچ را همه شنیده‌ایم. زندگی در کلبه‌ای سنگی همراه با چوپانی برای امرار معاش. زمانی که فقط ٤ یا ٥ سالش بود به تنهایی از یک گله نگهداری می‌کرد تا به زندگی خانواده‌اش کمک کند. او آنقدر زندگی فقیرانه و سختی داشت که حالا به بهترین بازیکن جام جهانی تبدیل شدنش تبدیل به یک داستان الهام بخش شده است. داستانی که به همه کودکان فقیر جهان یادآوری می‌کند رویا مجانی است. برای رویا فقط باید جنگید و برای به دست آوردنش هر کاری کرد. مودریچ روز اولی که به تمرین یک تیم فوتبال رفت همه مربی‌ها ردش ‌کردند و ‌گفتند بدنش مناسب فوتبال بازی کردن نیست؛ چرا که بیش از حد ضعیف بود. اما حالا تبدیل به کرایوف بالکان شده است. بازیکنی که بسیاری از کودکان جهان حالا آرزو دارند مانند او باشند. کودکانی که شاید یوهان کرایوف بزرگ را نشناسند، اما به تماشا کردن بازی‌های مودریچ افتخار می‌کنند. کرواسی، یک کشور کوچک مرفه نبوده که به خاطر سرمایه‌گذاری‌های کلانش روی فوتبال به نتیجه رسیده باشد. آنها یک کشور فقیر در شبه‌جزیره بالکان هستند که چیزی جز عشق برای رسیدن به بزرگ‌ترین شادی تمام عمرشان نداشتند. مودریچ در پایان بازی به هموطنانش گفت: «هیچ احساس پشیمانی نداریم، ما در خیلی از بازی‌ها تیم برتر زمین بودیم. متاسفانه، بعضی توپ‌های عجیب و غریب به سمت دروازه ما، باعث باز شدن دروازه ما شدند. آنها خوشحالی می‌کنند، اما ما می‌توانیم سرمان را بالا بگیریم. وقتی احساسات فرو بنشیند، می‌توانیم بازی‌ها را آنالیز کنیم. بابت دریافت جایزه خوشحالم و این مایه افتخار است. هواداران و خوشحالی آنها باعث شد که من هم خوشحال‌تر باشم. خیلی دردناک است که تا این اندازه نزدیک شدید و کمی برای رسیدن به آن کم آوردید.» مردم کرواسی تا سه ساعت بعد از شکست، همچنان خوشحال در خیابان‌ها می‌رقصیدند و این به خاطر نزدیک شدن بیش از اندازه به رویا بوده، رویایی که شاید حتی با رسیدن به فینال هم محقق شد و نام آنها وارد جغرافیای بزرگ فوتبال شد.

   
  

نظر شما:
نام:
پست الکترونیکی:
نظر
 
  کد امنیتی:
 
 
 پربیینده ترین مطالب
  وزیر دفاع صربستان از ایران تشکر کرد
  حمایت از مترجمان زبان ترکی استانبولی
  هفته فیلم ایران در شهر نوی ساد صربستان
  دیدار سفیر ترکیه با رئیس نمایشگاه کتاب تهران
  چراغ‌ سبز قزاقستان به تجار مجارستان
  آیا هفته فیلم لهستان در تهران برگزار می‌شود؟
  جامعه‌شناسی تاریخی سلطه‌پذیری ایرانیان
 
 
 
::  صفحه اصلی ::  تماس با ما ::  پیوندها ::  نسخه موبایل ::  RSS ::  نسخه تلکس
کلیه حقوق محفوظ است؛ استفاده از مطالب با ذکر منبع بلامانع است
info@iranbalkan.net
پشتیبانی توسط: خبرافزار