صفحه اول     سیاسی     اقتصادی     اجتماعی     ورزشی     فرهنگی     تصویری     تماس با ما     تبلیغات     پیوندها     RSS  
شنبه، 24 آذر 1397 - 12:06   
  تازه ترین اخبار:  
 
 آخرین مطالب
  پروشنکو، ملوانان اوکراینی و اعلان جنگ
  «لوتوس» فینالیست جشنواره زردآلوی زمستانی مقدونیه
  روسیه دیپلمات اسلواکی را اخراج کرد
  صالحی امیری و رضوانی به کرواسی می‌روند
  عکس/ تداوم اعتراض به قانون کار در مجارستان
  شورای امنیت و تنش میان کوزوو و صربستان
  جریمه تیم ملی یونان از سوی یوفا
  ورشو سد راه پناهجویان است
  آرامگاه مولانا در قونیه
  همایش توسعه پایدار تمام نسل ها در بلاروس
  ازدواج با مسیح؛ دخترانی که تا ابد مجرد می‌مانند
  اعتراض گسترده دانشجویان خشمگین در آلبانی
  رادوان کاراجیچ به دنبال آزادی مشروط است
  اصلاح قانون ادیان بلغارستان
  هارادینای:ارتش کوزوو در خدمت صلح جهانی است
- اندازه متن: + -  کد خبر: 27196صفحه نخست » گفتگودوشنبه، 29 آبان 1396 - 08:59
روابط جامع ایران و اتحادیه اروپا
محمد علی حسینی
  

دور سوم گفت‌وگوهای جامع ایران و اتحادیه اروپا که از دو سال پیش آغاز شده است و با عنوان «گفت‌وگوهای سطح بالا» قرار است از امروز برگزار شود، رویدادی مهم در زمینه بهبود روابط ایران و اروپا، به خصوص بعد از برجام محسوب می‌شود. جمهوری اسلامی ایران، همواره روی اروپا به عنوان یکی از اصلی‌ترین شرکای خارجی خود حساب کرده است و نقش‌آفرینی اتحادیه اروپا در رسیدن به توافق هسته‌ای و پس از آن تلاش اروپا برای حفظ و حراست از این توافق، گامی مهم در جهت بهبود روابط تهران و بروکسل بود.

به گزارش پایگاه تحلیلی – خبری ایران بالکان (ایربا) به نقل از اعتماد، سید محمدعلی حسینی، سخنگوی پیشین وزارت امور خارجه معتقد است برگزاری این مذاکرات قطعا ظرفیت کافی برای ارتقای چشمگیر روابط دوجانبه دارد. در ادامه متن کامل گفت‌وگو با سید محمد علی حسینی، سخنگوی پیشین وزارت امورخارجه و سفیر سابق ایران در ایتالیا را مطالعه می‌کنید.

فکر می‌کنید مذاکرات جامع ایران و اتحادیه اروپا تا چه حد نتیجه‌بخش باشد؟

جمهوری اسلامی ایران و اتحادیه اروپا دارای ظرفیت‌ها و قابلیت‌های فراوانی در دو منطقه مهم و راهبردی غرب آسیا و اروپا هستند که اگر این ظرفیت‌ها با افزایش همکاری‌ها و رایزنی‌های فیما بین و غنیمت شمردن فرصت‌ها به اجرا درآید، آثار و نتایج مثبت آن به سرعت پدیدار خواهد شد و اضافه بر دو طرف ایرانی و اروپایی، سایر کشورهای پیرامونی و منطقه‌ای نیز از آن بی‌نصیب نخواهند ماند‌. بنا بر این، مذاکرات جامع پیش رو چنانچه هدفمند، متوازن، با انگیزه جدی جمعی و به دور از سیاست‌های نادرست و آزموده شده گذشته باشد حتما می‌تواند ارتقای مناسبات تهران و اروپا را در تمامی زمینه‌ها به همراه داشته باشد.

مذاکرات اخیر با آنچه کمتر از دو دهه پیش با عنوان «مذاکرات انتقادی ایران و اتحادیه اروپا» برگزار شد، چه تفاوتی دارد؟

مذاکرات موسوم به «انتقادی» میان تهران و بروکسل، شیوه مطلوب جمهوری اسلامی نبود. غیر از نامتوازن بودن آن، اساسا بسیاری از اصحاب سیاست با عنوان آن نیز مشکل داشتند و مخالف بودند. آنان معتقد بودند که صرفنظر از محتوا و ماهیت این مذاکرات، عنوان آن نیز به نحوی انفعال طرف ایرانی را به ذهن متبادر می‌سازد. در مذاکرات جامع اما تاکید طرف ایرانی بر توازن، تعادل و موضع برابر طرفین مذاکره است که فرصت‌ها و موضوعات مورد علاقه و البته نگرانی‌ها یا انتقادهای مورد نظر طرفین، مطرح و مورد بررسی و گفت‌وگو و در صورت امکان جمع‌بندی قرار می‌گیرد.

برخی معتقدند که اروپا به اندازه کافی در بازسازی روابط با تهران بعد از برجام موفق عمل نکرده است، آیا چنین مذاکراتی به رسیدن به این هدف کمک می‌کند؟

بله؛ اتحادیه اروپا در مقایسه با امریکا، رویکرد و عملکرد به مراتب بهتری داشته است اما آیا اروپا انتظارات برجامی را در حد مطلوب برآورده کرده؟ قطعا پاسخ منفی است و توقع منطقی و واقع بینانه از اروپا، تلاش عملی و جدی‌تر برای رفع موانع و هموارسازی مسیر اجرای برجام است.
مذاکرات جامع نیز چنانچه در مسیر صحیح و سازنده خود قرار گیرد طبعا بر تمامی زمینه‌های موجود همکاری از جمله برجام موثر خواهد بود. مسیر سازنده آن است که تامین‌کننده منافع مشترک باشد و در برگیرنده همکاری و همگرایی برای رفع نگرانی‌ها و تهدیدات مشترک، تاکید بر نقاطی که طرفین بر آن تفاهم دارند و رایزنی و تبادل نظر پیرامون نقاط اختلافی برای رفع ابهامات و نزدیک کردن دیدگاه‌ها به یکدیگر باشد.

در ادامه آیا می‌توان انتظار داشت مذاکرات جامع به روابط جامع منتهی شود؟

طبعا هدف اساسی این مذاکرات، مغتنم شمردن فرصت‌ها و توانمندی‌های موجود و رفع موانع و چالش‌های پیش روی گسترش روابط فیمابین است. اما اینکه آیا مذاکرات جامع در صورت موفقیت دارای چنین ظرفیتی هست که عامل ایجاد روابط جامع شود به گمان من بله، می‌تواند اما بستگی عمیقی به دستیابی به توافقات منصفانه و تعهد طرفین در اجرایی کردن آنها دارد.

آیا چنین اراده‌ای در تهران وجود دارد؟

بنده معتقدم چنین اراده‌ای از گذشته تاکنون در تهران برای دستیابی به مناسبات متوازن بین دو طرف بر اساس منافع مشترک و احترام متقابل به معنای حقیقی کلمه وجود داشته و دارد. اساسا توسعه و تقویت مناسبات با کشورهای غیرمتخاصم یا غیرمحارب از اصول قانون اساسی ما و همواره مورد تاکید رهبری معظم انقلاب بوده است و اروپا در این چارچوب می‌تواند به جایگاه ممتازی دست یابد.

اتحادیه اروپا مساله حقوق بشر را به عنوان شرط لازم در همه گفت‌وگوهای دیپلماتیک فرامرزی وارد می‌کند، فکر می‌کنید وجود این مساله در میز مذاکرات تهران و بروکسل تا چه اندازه بر موفقیت نهایی آن اثر بگذارد؟

ببینید در زمینه حقوق بشر، اروپا باید چند نکته را به درستی و دقت درک کند. نکته اول اینکه جمهوری اسلامی به لحاظ نظری از جنبه فرهنگی و تمدنی ایرانی و اسلامی درباره حقوق بشر دست بالایی دارد که کمتر فرهنگ و اندیشه‌ای می‌تواند به آن نزدیک شود. دوم اینکه به لحاظ عملی و رفتاری چه درون مرزها و چه خارج از مرزها، اروپا نمی‌تواند مدعی جایگاه ویژه حقوق بشری که به خود اجازه دهد وضعیت حقوق بشری دیگر کشورها را به چالش بکشد. تبعیض نژادی، رفتار ناصواب با مهاجرین و پناهندگان، نارسایی‌های فراوان در تامین حقوق زنان و دفاع از حقوق کودکان، نقض حقوق مسلمانان در کشورهای مختلف اروپایی غیر قابل انکار است و نهادهای مستقل حقوق بشری مرتبا این موارد را یادآور می‌شوند.

اضافه بر این اروپا کارنامه غیرقابل دفاعی در دفاع از حقوق بشر در خارج از مرزهای خود دارد. عملکرد اروپا در نقض‌های فاحش حقوق بشری در فلسطین، بحرین، یمن، سوریه، عراق، افغانستان، پاکستان، میانمار و غیر آنکه توسط هم پیمانان اروپا از جمله رژیم‌ صهیونیستی، امریکا و عربستان صورت گرفته و بعضا مرتکب جنایات جنگی و کودک کشی هم شده‌اند، غیر قابل دفاع بلکه تاسف‌بار و به‌شدت محکوم است.

سوم اینکه اروپا باید در حوزه حقوق بشری از یکجانبه‌گرایی و تحمیل نرم‌ها و دیدگاه‌های خود به سایر کشورها جدا فاصله بگیرد و فرهنگ و اعتقادات و ارزش‌های اخلاقی و رفتاری دیگر ملت‌ها را محترم بشمارد.
چهارم اینکه اروپا نمی‌تواند سیاست یک بام و دوهوا را در حوزه حقوق بشری دنبال کند.

از یک طرف در قبال نقض‌های فاحش حقوق بشری و حتی جرم و جنایت جنگی کشورهای دوست خود، سکوت و احیانا حمایت کند و از سوی دیگر نقاط ضعف احتمالی یا ساختگی برخی دیگر کشورها را بزرگنمایی و در بالاترین سطح محکوم کند و بانی قطعنامه‌های ظالمانه علیه آنان شود. اروپا باید از استفاده ابزاری و استاندارد دوگانه و چندگانه و تبعیض آمیز حقوق بشری جدا فاصله بگیرد. نکات دیگری نیز هست که فعلا گذر می‌کنیم. اما نکته مهم آنکه ایران و اروپا از این توان و ظرفیت بالا برخوردارند که بتوانند با تبادل نظر و گفت‌وگوهای مستمر سازنده، دیدگاه‌های حقوق بشری خود را تکمیل و در حوزه عمل نیز نقایص را مرتفع و اصلاح کنند و از این طریق به بهبود وضعیت و ارتقای وضعیت حقوق بشر کمک کنند.

شهاب شهسواری

   
  

نظر شما:
نام:
پست الکترونیکی:
نظر
 
  کد امنیتی:
 
 
 پربیینده ترین مطالب
  آرامگاه مولانا در قونیه
  ورشو سد راه پناهجویان است
  پروشنکو، ملوانان اوکراینی و اعلان جنگ
  جریمه تیم ملی یونان از سوی یوفا
  شورای امنیت و تنش میان کوزوو و صربستان
  روسیه دیپلمات اسلواکی را اخراج کرد
  عکس/ تداوم اعتراض به قانون کار در مجارستان
  صالحی امیری و رضوانی به کرواسی می‌روند
  «لوتوس» فینالیست جشنواره زردآلوی زمستانی مقدونیه
 
 
 
::  صفحه اصلی ::  تماس با ما ::  پیوندها ::  نسخه موبایل ::  RSS ::  نسخه تلکس
کلیه حقوق محفوظ است؛ استفاده از مطالب با ذکر منبع بلامانع است
info@iranbalkan.net
پشتیبانی توسط: خبرافزار