صفحه اول     سیاسی     اقتصادی     اجتماعی     ورزشی     فرهنگی     تصویری     تماس با ما     تبلیغات     پیوندها     RSS  
چهارشنبه، 1 آذر 1396 - 18:20   
  تازه ترین اخبار:  
 
 آخرین مطالب
  شریعتی چالشگر آگاهی‌بخش
  یونان و مقدونیه؛ مذاکرات بی‌حاصل!
  فرصت‌ها و تهدیدهای روابط ایران و اروپا
  بزرگداشت استاد شهریار در استانبول
  افت فاحش شجاعی از نظر سایت یونانی
  تعویق دادگاه رضا ضراب/ سقوط لیر ترکیه
  راه‌اندازی بزرگترین کارخانه خودروسازی بلاروس
  ادای احترام اسلوونیایی ها به جان باختگان ایرانی
  رومانی در آستانه خرید سیستم موشکی پاتریوت
  سوروس مجارستان را به دروغگویی متهم کرد
  آغاز هفته فیلم اروپایی در تبریز
  اجرای پروژه مشترک ایران و لهستان در اصفهان
  مخاطرات اروپای بدون آلمان
  برانکو: همیشه پیروز شدن کار ساده‌ای نیست
  بیگانگی با ادبیات کهن
- اندازه متن: + -  کد خبر: 27128صفحه نخست » یادداشتجمعه، 19 آبان 1396 - 17:47
سیاست خارجی ترکیه،اجتماع عملگرایی و الگوی پایدار
احمد رحیمی
  

در یک سیستم جهانی بی ثبات و ساختارهای فرعی منطقه ای آن که تناقضات سیاسی، برخوردهای پایان ناپذیر، زوال سریع اتحادها و شکل گیری بلوک های جدید به خصیصه های آن مبدل گردیده اند، توصیف الگوهای سیاست خارجی یک کشور دشوار است. هنگامی که روندهای متعاقب یازده سپتامبر و خیزش عربی در خاورمیانه، حوزه های رقابت درعرصه های بین المللی و منازعات ژئو استراتژیک مورد توجه قرار گیرند، چنین امری دشوارتر جلوه خواهد کرد.

به گزارش پایگاه تحلیلی – خبری ایران بالکان (ایربا) در همین حال  منطقه خاورمیانه از تأثیرات ناشی از جنگ های داخلی، منازعات نژادی – فرقه ای، استخدام گروههای شبه نظامی و تروریستی توسط قدرت های جهانی و فجایع انسانی رنج می برد و بازیگران عمده بسختی می توانند در موقعیت طراحی محورهای پایدار سیاست خارجی قرار داشته باشد.

چنین وضعیتی موجب می شود تا مباحث نظری درزمینه الگوهای محوری مرتبط با اولویت های سیاست خارجی ترکیه در منطقه، بی حاصل تلقی گردند. با این حال  منطق راهبردی، اتکاء بر یک محور مبنایی با ثبات در سیاست خارجی را ایجاب می کند. به همین سبب مفروض این است که یک الگوی پایدار وجود دارد و یا باید وجود داشته باشد که پارامترهای سیاست خارجی ترکیه بر آن عرضه می شوند. تجربه غرب گرایی ترکیه از قرن نوزدهم شکل گرفته است و در این راستا توصیف ایدئولوژیک محض از این الگو، مستلزم ارائه تعریفی از آن در ارتباط با بازیگران اصلی (غربی) خواهد بود.

 این امر به نوعی پذیرفته شده است که مسیر پیشرفت سیاست خارجی ترکیه فارغ از خصیصه های تاریخی و تحولات جاری در منطقه، باید برمبنای همگرایی با غرب ترسیم گردد. بنابراین هرگونه اصطکاک با ایالات متحده و اروپا و یا همکاری  مشترک راهبردی با روسیه یا ایران می تواند مفهومی از دور شدن از ناتو و تغییر مسیر به سمت یوروآسیا تلقی شود.

همزمان، تحولات سیاسی- اقتصادی ترکیه در یک دهه اخیر و نیز واکنش های مرتبط با ایفاء نقش یک قدرت منطقه ای مستقل موجب می شود تا این توصیف ایدئولوژیک، از نشان دادن محرک های اصلی  سیاست خارجی ترکیه قاصر باشد. به همین سبب موضوع تغییر محور سیاست خارجی در ترکیه کاملاً بی اساس نیست. گروههایی در آن کشور وجود دارند که اظهار می کنند ترکیه به جای سرگردان ماندن در حواشی متحدان غربی خود باید با روسیه و قدرت های منطقه ای یوروآسیا در مسیری یکسان  قرار گیرد. در چنین  وضعیتی آیا ترمیم روابط فیمابین آنکارا و مسکو و یا تهران و بغداد می تواند مفهومی از تغییر محوراستراتژیک به سمت یوروآسیا انعکاس دهد؟ پاسخ مطمئناً منفی است.

از منظرتاریخی ارتقاء روابط ترکیه باروسیه از مجرای همکاری درحوزه اقتصاد و انرژی و نیز یافتن راه حلی برای وضعیت سوریه، ارتباط نزدیکی با کاهش نقش ایالات متحده در منطقه دارد. از زمان ریاست جمهوری باراک اوباما، ایالات متحده ترجیح داده است تا جریانی مبتنی بر حکومت های بی ثبات را در خاورمیانه تعقیب نموده و از مجرای آن به مداخله در بین جناح های متخاصم در خاورمیانه بپردازد. با این وجود شکاف در راهبرد منطقه ای ایالات متحده در قبال سوریه و عراق که به مناطق جنگی قرون وسطایی شبیه گردیده اند، مورد توجه ولادیمیر پوتین قرار گرفت. مسکو به سرعت خود را وارد گود ساخت تا از مجرای بکارگیری تسلیحات پیشرفته، روسیه را به مؤثرترین بازیگر نظامی و ژئو استراتژیکی در منطقه مبدل سازد.  

متعاقبا، آنکارا تعامل با مسکو را درارتباط با سوریه یک انتخاب واقع گرایانه تلقی نمود. در همین حال روند آستانه علیرغم همه مشکلات به عنوان تنها تلاش بین المللی معنادار در جهت تأمین صلح در سوریه تبلور یافت.  

حمایت ایالات متحده از گروه هایی مانند واحدهای کردی دفاع از مردم در شمال سوریه که با هدف کاهش هزینه های مادی و انسانی جنگ برای آمریکائیها صورت می گیرد، برای آنکارا ناراحت کننده است. در ارتباط با شمال عراق هیچ گونه هشدار جدی از سوی واشنگتن برای بازداشتن بارزانی از ورود به تونل تاریک و پر مخاطره همه پرسی استقلال انعکاس نیافت. ایالات متحده که تحت عنوان آزاد نمودن عراق به آن کشور حمله کرد از همان ابتدا در زمینه بازگرداندن ثبات به آن کشور ناکام بوده است. این مسائل سبب گردیده است تا آنکارا صحنه را برای تعامل با یک بازیگر مهم در منطقه یعنی ایران فراهم ببیند.

عملیات کرکوک توسط نیروهای دولت فدرال عراق با حمایت تهران و همکاری ضمنی آنکارا نشان داد که ایجاد یک ساختار منطقه ای جامع می تواند فرصت های ابتکارات در زمینه حمایت از صلح و پیشگیری از تنش های فرقه ای، نژادی را ارتقاء دهد. با این وجود خروج ترکیه از اتحاد با غرب والحاق به رژیم یورو آسیا همچنان تصور ناپذیر تلقی می شود.

آنکارا یک سیاست خارجی انعطاف پذیر و سازگار با تغییرات پرشتاب در منطقه را دنبال می کند و همکاری با مسکو و تهران در عین التزام به الگوی غرب گرایانه سیاست خارجی ترکیه، عمل گرایانه و فارغ از توصیف های ایدئولوژیک تلقی می شود. از این جهت توصیف های جزمی از معرفی ماهیت رفتار ترکیه در بعد سیاست خارجی ناتوان تلقی می گردند.
 

   
  

نظر شما:
نام:
پست الکترونیکی:
نظر
 
  کد امنیتی:
 
 
 پربیینده ترین مطالب
  مخاطرات اروپای بدون آلمان
  ادای احترام اسلوونیایی ها به جان باختگان ایرانی
  بیگانگی با ادبیات کهن
  Henry Kissinger: Üçüncü dünya savaşı yolda
  اجرای پروژه مشترک ایران و لهستان در اصفهان
  آغاز هفته فیلم اروپایی در تبریز
  سوروس مجارستان را به دروغگویی متهم کرد
  منافع ملی بر منافع قومی مقدم است
  رومانی در آستانه خرید سیستم موشکی پاتریوت
  تعویق دادگاه رضا ضراب/ سقوط لیر ترکیه
  بزرگداشت استاد شهریار در استانبول
  برانکو: همیشه پیروز شدن کار ساده‌ای نیست
  راه‌اندازی بزرگترین کارخانه خودروسازی بلاروس
  افت فاحش شجاعی از نظر سایت یونانی
  فرصت‌ها و تهدیدهای روابط ایران و اروپا
 
 
 
::  صفحه اصلی ::  تماس با ما ::  پیوندها ::  نسخه موبایل ::  RSS ::  نسخه تلکس
کلیه حقوق محفوظ است؛ استفاده از مطالب با ذکر منبع بلامانع است
info@iranbalkan.net
پشتیبانی توسط: خبرافزار